پس ما در عین اینکه قائل به وجدان اخلاقی می‌شویم و می‌گوئیم انسان‌ بالفطره از کار خوب لذت و از کار بد رنج می‌برد ، اگر پای خدا و خلقت و هدف داشتن خلقت در میان نباشد ، کار ما از پوچی خارج نمی‌شود . ولی آنجا که این وجدان اخلاقی هست ( و ما معتقدیم که واقعا وجود دارد ) اما من خود می‌فهمم که این وجدان را خدا برای این قرار داده است که من کار با هدفی‌ را انجام دهم و در متن خلقت ، و من و آن یتیم و آن پیر زن عضو یک پیکر هستیم و واقعا جزء یک نقشه و طرح هستیم و از یک مشیت ازلی پیروی‌ می‌کنیم و به دنبال یک حکمت می‌رویم و هدف خلقت و خالق خلقت را تامین‌ می‌کنیم ، در این صورت این امر معنوی پوچ نیست بلکه حقیقی و واقعی است‌ . بنابراین هر مکتبی و هر سیستم فکری اجتماعی نیازمند است به یک سلسله‌ ایده‌های معنوی و لهذا می‌گوئیم ایدئولوژی نیازمند ارزشهای مافوق مادی است‌ ، و ارزشها باید قوی و نیرومند باشند به طوری که دارای نوعی تقدس باشند و نشانه تقدس یک چیز آنست که انسان آن را شایسته این بداند که زندگی‌ فردی خودش را فدای آن بکند . پس هر مکتبی نیاز دارد به چنین هدفها و ارزشهای معنوی و به صرف شرکت‌ در منافع و بر اساس آن نمی‌توان یک مکتب انسانی