خود . و سعادت هم جز این نیست ، پس هدف از خلقت ما این است که در این دنیا ، هر چه بیشتر از وجود خود و اشیاء خارج بهره ببریم ، یعنی " حداکثر لذت " و " حداقل رنج " را داشته باشیم . و اضافه می‌کنند که‌ انبیاء هم برای همین آمده‌اند که زندگی انسان را مقرون سعادت یعنی حداکثر لذت ممکن و حداقل رنج ممکن بکنند ، و اگر انبیاء مسئله آخرت را طرح‌ کرده‌اند به دنبال مسئله زندگی است . یعنی چون راهی برای سعادت بشر تعیین کرده‌اند ، طبعا پیروی کردن از این راه مستلزم این بوده که برایش‌ پاداش معین کنند و مخالفت با آن مستلزم این بوده که کیفر معین کنند و آخرت هم مانند هر مجازاتی که به تبع وضع می‌شود به تبع دنیا وضع شده است‌ تا قوانینی که آنها در دنیا می‌آورند لغو و عبث نباشد . چون انبیاء خودشان قوه مجریه نبودند و در دنیا نمی‌توانستند به اشخاص پاداش یا کیفر دهند ، قهرا عالم آخرتی وضع شد تا پاداش به نیکوکاران و کیفر به بدکاران‌ داده شود .

هدف خلقت از دیدگاه قرآن

ولی ما در قرآن هیچیک از این حرفها را نمی‌بینیم و به این صورت نیست‌ . در قرآن یک جا تصریح می‌کند : "« و ما خلقت الجن و الانس الا لیعبدون‌ " [١] غایت خلقت انسان و موجود دیگری که آنرا جن می‌نامد را عبادت‌ شمرده است . و این ممکن است برای فهم ما خیلی

[١] سوره الذاریات آیه ٥٦ ( و پریان و آدمیان را نیافریدم مگر که‌ عبادتم کنند ) .