این مطلب درستی است ، ولی سعادت انسان را قرآن در چه می‌داند ؟ معمولا اینجور می‌گویند : هدف از خلقت انسان و آنچه که سعادت انسان در گرو آن‌ است و طبعا هدف از بعثت انبیاء این است که انسان در دو ناحیه " علم‌ " و " اراده " نیرومند شود . خدا انسان را از یک طرف برای علم و آگاهی آفریده است و کمال انسان در این است که هر چه بیشتر بداند ، و از طرف دیگر برای قدرت و توانائی آفریده است که هر چه بخواهد بتواند ، اراده‌اش قوی و نیرومند شود و آنچه را که می‌خواهد بتواند انجام دهد . بنابر این هدف از خلقت دانه گندم و یا آنچه در استعداد آن است این‌ است که به صورت بوته گندم در آید . و آنچه در سعادت یک گوسفند است‌ حداکثر اینست که علفی بخورد و چاق شود . آنچه در استعداد انسان است‌ مافوق این مسائل است و آن اینکه " بداند " و " بتواند " و هر چه‌ بیشتر بداند و هر چه بیشتر بتواند . چنین انسانی به غایت و هدف انسانی‌ خود نزدیکتر است .

٢ - بهره‌مندی بیشتر از مواهب طبیعت

گاهی می‌گویند هدف از زندگی انسان سعادت است به این معنا که انسان در مدتی که در این دنیا زندگی می‌کند هر چه بهتر و خوشتر زندگی کند و از مواهب خلقت و طبیعت بیشتر بهره‌مند شود و کمتر در این جهان رنج ببیند چه از ناحیه عوامل طبیعی و چه از ناحیه همنوعان