صلاحیت داری در اجتماع ما وجود دارند یا نه ؟ زیرا ما چنین تمرینی نداریم‌ و همچو عادتی در میان ما تاکنون جاری نبوده است . آنچه در میان ما معمول‌ و متداول بوده و هست یک خوی قدیمی و یک بیماری نو ظهور است . خوی‌ قدیمی ما مداحی و ستایشگری و تملق است ، بیماری جدید ما که علامت‌ روشنفکری به شمار می‌رود لکه دار کردن و لجن مال کردن افراد است و به غلط نامش را " انتقاد " گذاشته‌ایم . در عین اینکه آن خوی قدیم و این‌ بیماری جدید به ظاهر معکوس یکدیگر می‌باشند ، از یک اصل و یک ریشه‌ سرچشمه می‌گیرند و آن " گزافه گوئی " و هوائی سخن گفتن و مصلحت اجتماع‌ را در نظر نگرفتن است . شاید بتوان گفت در مقام هدایت و ارشاد جامعه نور افکنی بهتر از اینگونه بررسیها و تجزیه و تحلیلها اگر محققانه و منصفانه صورت بگیرد وجود ندارد . روح آن تعلیم عالی که در قرآن کریم راجع به تدبر در سر گذشتهای امم و افراد است چیزی جز استفاده کردن از این نورافکن نیست . به هر حال موضوعی که در نظر است ، حتی از عنوان بالا محدودتر و جزئی تر است . یعنی حتی در مقام بیان همه مزایای روحی و خدمات اجتماعی معظم له‌ نیستم . فقط آن قسمت از مزایا مورد نظر است که ایشان از آن جهت که‌ فقیه و مفتی بودند واجد آنها بودند و آن قسمت از خدمات منظور است که‌ ایشان از آن نظر که زعیم روحانی بودند ، انجام دادند . این مزایا و خدمات همانهاست که از امتیازات ایشان است .