این نقصان و ناتمامی را با اصل قیاس گرفتن اکمال و اتمام کنیم . و حال‌ آنکه خداوند صریحا در قرآن کریم می‌فرماید که این دین را اکمال و نعمت را تمام نموده و اسلام را به عنوان یک دین اکمال و تام و تمام برای بشر پسندیده است : « الیوم اکملت لکم دینکم و اتممت علیکم نعمتی و رضیت‌ لکم الاسلام دینا ». در نهج البلاغه خطبه‌ای است که سید رضی آنرا تحت عنوان " فی ذم اختلاف‌ العلماء فی الفتیا " آورده است . در آن خطبه ( خطبه ١٨ ) علی علیه‌السلام‌ کسانی را که " من عندی " فتوی می‌دهند انتقاد می‌کند و می‌فرماید : " « ام انزل الله دینا ناقصا فاستعان بهم علی اتمامه ؟ ام کانوا شرکاء له‌ فلهم ان یقولوا و علیه ان یرضی ؟ ام انزل الله سبحانه دینا تاما فقصر الرسول صلی الله علیه و آله عن تبلیغه و ادائه و الله سبحانه یقول " « ما فرطنا فی الکتاب من شی‌ء »" و قال : " « فیه تبیان کل شی‌ء »" و ذکر ان الکتاب یصدق بعضه بعضا و انه لا اختلاف فیه فقال سبحانه : " « و لو کان من عند غیر الله لوجدوا فیه اختلافا کثیرا »" و ان القرآن ظاهره‌ انیق و باطنه عمیق لا تفنی عجائبه و لا تکشف الظلمات الا به » " . یعنی " آیا خدا دین ناتمامی فرود آورده و آنگاه از این افراد برای‌ تکمیل و تتمیم آن استمداد جسته است ؟ یا اینها در خلق و فرود آوردن این‌ دین با خدا شریک بوده‌اند و طبق " قانون حق مساوی شرکاء " چون پاره‌ای‌ از احکام را خداوند بیان کرده و آنها قبول کرده‌اند ، باید پاره‌ای از احکام را اینان با رای و خیال خود وضع کنند و خداوند قبول کند ؟ یا شق‌ سومی در کار است و آن اینکه خداوند دین کامل