در اینجا لازم است به یک نکته اشاره کنیم و آن اینکه همه می‌دانیم که‌ ائمه اهل بیت علیه‌السلام از همان اول کار با اعمال قیاس در استنباط احکام مخالف بودند و این کار را تخطئه کردند . غالب افراد به فلسفه این‌ مخالفت توجه ندارند و لهذا بسیاری از مخالفین قیاس به جمود گرائیده‌اند یعنی این مخالفت را نوعی گرایش به تعبد مطلق به ظواهر و طرد تعقل و تدبر در استنباط احکام تلقی کردند . بدون شک این سوء تفاهم و بهتر بگویم‌ این غلط زیانهای فراوانی بر فقه شیعه وارد کرد . ولی اگر فلسفه این‌ مخالفت را دریابیم می‌بینیم که این مخالفت بر یک اساس منطقی بسیار عالی بوده است و نتیجه‌اش جمود نیست بلکه تشویق و تحریض به اجتهاد صحیح و عالمانه است . ریشه مخالفت اهل بیت با قیاس دو چیز است : یکی اینکه قیاس که همان‌ تمثیل منطقی است ، راه مطمئنی نیست . تاریخ فقه حکایت می‌کند که کسانی‌ که قیاس را وارد اصول فقه کردند هرج و مرج عجیبی به وجود آوردند . حقا اگر مخالفت اهل بیت از یک طرف و برخی از ائمه جماعت از طرف دیگر نبود فقه اسلامی به کلی زیر و رو شده بود و به صورتی در آمده بود که به هر چیزی شباهت داشت جز فقه اسلام . ولی علت دوم که اساسیتر است اینست که ریشه این فکر که ما در تشریع و تقنین اسلامی نیازمند به قیاس هستیم ریشه فاسدی است . ریشه این فکر اینست که کتاب و سنت ، وافی به بیان همه احکام و مقررات نیست و نوعی‌ نارسائی و ناتمامی در کار است و بر ما است که