است : از علی علیه‌السلام پرسش شد : « هل عندکم شی‌ء من الوحی » ؟ آیا به‌ شما اهل بیت وحی نازل می‌شود ؟ فرمود : « لا و الذی فلق الحبه و برا النسمه » : نه قسم به آنکه دانه را شکافت و آدمی را آفرید « الا ان یعطی‌ الله عبدا فهما فی کتابه : » مگر آنکه خداوند بنده‌ای را مورد عنایت قرار دهد و فهم قرآن نصیب او گردد . از این جمله پیدا است که علی علیه‌السلام‌ علم جوشان و فراوان و حیرت انگیز خود را تنها از دولت قرآن و چشمه پر فیض قرآن دارد . این معنویت قرآن است که از باطن و ملکوت بر دل پاک‌ علی سرازیر شده است . حضرت علی بن موسی الرضا علیه آلاف التحیه و الثناء که در جوار مدفن‌ مقدس آن حضرت این کنگره برگزار می‌گردد نقل می‌کنند که از جد بزرگوارشان‌ امام ابوعبدالله جعفر بن محمد الصادق علیه‌السلام پرسش شد : « ما بال‌ القرآن لا یزید بالنشر و الدراسه الا غضاضه ؟ » یعنی چگونه است که قرآن هر چه بیشتر منتشر می‌شود و گوشها با آن آشنا می‌گردد و هر چه بیشتر خوانده و درس داده می‌شود کهنه نمی‌گردد بلکه بر عکس روز بروز بر طراوت و تازگی‌ آن افزوده می‌گردد ؟ امام جواب داد : « لانه لم ینزل لزمان دون زمان و لا للناس دون ناس و لذلک ففی کل زمان جدید و لکل ناس غض » . یعنی این‌ بدان جهت است که قرآن برای زمانی خاص و برای مردمی خاص نازل نشده‌ است و لهذا در همه زمانها نو است و برای همه مردمان ترو تازه است . اگر درست در معنی و مفهوم این حدیث دقت کنیم دنیای وسیعی در مقابل خود می‌بینیم ، می‌بینیم ائمه اهل بیت علیه‌السلام با دید دیگری قرآن را می‌دیده‌اند .