منتها به منزله پدر موجودات دیگر که آفریننده و خالق آنهاست ، نمی‌باشد . زیرا این سؤال مطرح می‌شود که چنین خدایی بعد از ایجاد موجودات دیگر چگونه است ؟ آیا مثل پدری است که بچه ایجاد می‌کند و در کنارش است ؟ یا روزی‌ دهنده موجودات است به آن معنا که ارزاق یک عده در دست یک نفر باشد ؟ و یا مثل محرک اول ارسطوست که او اولین محرک همه حرکات عالم است و . . . ؟ چنین نیست . منطق اسلام درباره خدا خیلی بالاتر از این حرفهاست . خدا چیزی است که اشیاء دیگر را در مقابل او نمی‌شود چیز شمرد . اگر او حقیقت‌ است ، دیگران را باید " سراب " حساب کرد ، " ظل " حساب کرد ، یعنی او آنچه خود هست ، هست و همه چیز دیگران هم اوست « الله نور السموات و الارض »[١] نور همه آسمان و زمین اوست . و تعبیرات قرآن‌ درباره خداوند همین است که اصولا " حق مطلق " اوست . می‌فرماید : " « سنریهم آیاتنا فی الافاق و فی انفسهم حتی یتبین لهم انه الحق » " [٢] نه " انه حق " که ایندو با هم بسیار فرق دارد . و واقعا یک مؤمن‌ وقتی به خدا ایمان پیدا می‌کند ، دیگر همه چیز در نظرش هیچ می‌شود زیرا نه‌ چیزی پیدا کرده است در مقابل چیزهای دیگر ، بلکه چیزی پیدا کرده است که‌ همه چیز در مقابل آن هیچ است .

[١] سوره نور آیه ٣٥ ( خدا نور آسمانها و زمین است ) . [٢] سوره فصلت آیه ٥٣ ( بزودی آیه‌های خویش را در آفاق و در ضمیرهایشان به آنها نشان می‌دهیم آنها را محقق شود که قرآن حق است ) .