زیبائی خلق کند . تا روح انسان زیبا نباشد نمی‌تواند شعر زیبا بسراید و یا نقاشی زیبا ایجاد کند . معروف است که یکی از سلاطین قاجار می‌خواست یک‌ تک بیت بگوید ، در مصرع دومش ماند . شعر را خواست و استمداد کرد . هر کدام چیزی گفتند تا یکی برنده شد . آن مصراع این بود : "

در جهان چون حسن یوسف کس ندید

" دنباله اش را نتوانست بیاورد . شعرا هر کدام چیزی گفتند تا اینکه‌ شاعری چنین گفت : "

حسن آن دارد که یوسف آفرید

" و این از همه بهتر بود . واقعا هم چنین است . آفریننده زیبائی تا خود واجد زیبائی به حد اعلا نباشد ولو نه از نوع آن زیبائی ، نمی‌تواند بیافریند . بنابراین اینکه کسی واقعا شعر زیبا می‌سراید و اثر زیبا ایجاد می‌کند ، حکایت از آن دارد که زیبائی در روح او به شکلی و به قول آنها به‌ نحو وجود اعلائی وجود دارد . نظریه دیگری که گفتیم نظریه برخورداری مادی است که البته بر می‌گردد به‌ نفی کمال انسان و وجود انسان کامل . زیرا گفته‌اند هدف و مقصود انسان در جهان باید زندگی به معنی برخورداری باشد . اصولا هدف انسان در دنیا باید بهتر برخوردار بودن باشد و هر چیزی هم با مقیاس برخورداری برای انسان‌ خوب است . علم از آن جهت برای انسان خوب است که وسیله‌ای است برای‌ برخورداری بیشتر یعنی به انسان قدرت و توانائی که منشا برخورداری بیشتر است ، می‌دهد . پس تکامل انسان یعنی تکامل در برخورداری و تکامل در واجد بودن شرایط بهتر و بیشتر برای " بهتر برخوردار بودن " . و مسیر بشر از زمان بیکن به این طرف تقریبا در همین جهات افتاده است . مخصوصا امروز وقتی می‌گویند جامعه پیشرفته و تکامل یافته چه چیزی به نظر می‌رسد ؟