اگر بگوید " حلول " برای خدا ثانی قائل شده است و عین شرک است و چیزی است که از آن فرار می‌کند و اگر بگوید " اتحاد " باز دو چیز است‌ که با هم متحد شده‌اند . او برای شیئی ، شیئیتی قائل نیست که آنرا ثانی‌ برای خدا قرار دهد . خلق از نظر او یعنی تجلی ، خلق کردن یعنی ظهور . بنابر این معنای رسیدن ، فانی شدن در او است و فانی شدن یعنی انسان‌ برسد به آنجا که حقیقت را آنچنانکه هست درک کند و وقتی خودش را درک‌ می‌کند پس از درک او باشد ، قبل از هر چیزی او را درک کند و ببیند ²ما رأیت شیئا الا و رایت الله قبله و بعده و معه » دیگر از نظر او من و ما باقی نمی‌ماند و فانی شدن یعنی این . پس اصول سخن عرفا این است که حقیقت یک چیز بیشتر نیست و غیر او هر چه هست ، ثانی برای او نیست ، بلکه جلوه‌ها و اسماء و صفات و تجلیات‌ او است . کمال انسان در رسیدن به حقیقت است ، و رسیدن به حقیقت یعنی‌ اینکه انسان برسد به جائی که این حالت را کاملا درک کند که در همه چیز و با همه چیز او را ببیند « و هو معکم اینما کنتم »با هر چیزی و بلکه قبل‌ از هر چیزی او را ببیند ، قوام هر چیزی را به او ببیند ، و هر چیزی و از آن جمله خودش را در واقع در او ببیند و آنوقت دیگر منی باقی نمی‌ماند . این همان معنی " فنا " است که می‌گویند و اگر انسان به این حالت رسید و این فنا و اتصال برای او رخ داد ، به قول