تاريخ حديث شيعه در سده هاى دوازدهم و سيزدهم هجرى - صفره، حسين - الصفحة ٧٩ - ١ - ٢ جوامع بزرگ حديثى

٨. كتاب المطاعم و المشارب‌

٩. كتاب القضاء و الحدود و الديات‌

١٠. كتاب أحكام النساء

١١. كتاب الصيد و الذبائح (أحوال الوحوش و الطيور حلالها و حرامها)

١٢. كتاب المعالجات و الجنائز و المواريث.

مولّف، پيش از نقل روايات، آيات مناسب موضوع را به ترتيب سوره‌ها ذكر مى‌كند. همچنين، روايات كتاب‌هاى چهارگانه را بدون اسناد، و احاديث ديگر كتاب‌ها را با ذكر اسانيد مى‌آورد.

نكته ديگر اين‌كه مؤلّف، دعاهاى كتاب را جدا نموده و در كتاب كنز الحق گرد آورده است.

نسخه‌اى از آن كه جزء اوّل ودوم (كتاب التوحيد و كتاب العقل و العلم) را در بردارد، در كتاب‌خانه آية اللَّه مرعشى موجود است.[١]

آية اللَّه مرعشى، در تقريظى بر نسخه موجود در كتاب‌خانه خويش، نوشته است:

از نوشته مؤلّف در ابتداى مجلّد دوم پيداست كه او هنگامى كه به تأليف اين كتاب مشغول بود، باخبر شد كه علّامه مجلسى و فيض، مشغول تأليف بحار الأنوار و الوافى هستند. آن دو كتاب را به دست آورد و پس از ملاحظه، دريافت كه آنها براى مقصود او كافى نيستند. از اين رو، مصمّم شد كتاب خود الاوفى را تكميل نمايد.

اين كتاب، در مقاله‌اى با عنوان «دائرة المعارف حديثى الأوفى» توسّط آقاى على صدرايى نيا در فصل‌نامه علوم حديث نيز معرّفى شده است.[٢]

[١]. فهرست نسخ خطّى كتاب‌خانه آية اللَّه مرعشى، ج ١، ص ٢٨٥( ش ٢٣٣)

[٢]. علوم حديث، ش ٦، ص ٢٨٢- ٢٨٨.