تاريخ حديث شيعه در سده هاى دوازدهم و سيزدهم هجرى - صفره، حسين - الصفحة ١٢٩ - قرن دوازدهم

است كه از منابع صحيح، گردآورى شده است.[١]

٢٣. الدُّرر المنظومة المأثورة فى جمع اللئالى الأدعية السجادية المشهورة (الصحيفة السجادية)، از عبد اللَّه بن عيسى افندى (م ١١٣٠ ق). اين كتاب در سال ١٣٢٤ ق، در تهران، چاپ سنگى شده و در سال ١٤٠٠ ق، توسّط مكتبة الثقلين در قم به چاپ رسيده است.[٢]

٢٤. لسان الواعظين و جنّات المتّعظين‌، از عبد اللَّه بن عيسى افندى. كتاب، در اعمال سال و در چند مجلّد است.[٣]

٢٥. المزار، از محمّد قاسم بن محمّد رضا هزار جريبى (م بعد از ١١٣٢ ق).[٤]

٢٦. الكلم الطيب و العمل الصالح و الغيث الصيب و الميزان الراجح‌، از عبد اللَّه بن صالح سماهيجى (م ١١٣٥ ق). اين كتاب، در شش فصل، شامل تعقيبات مشترك و مختصّ نمازها و دعاهاى صبح و شام، همراه با توضيحات فقهى است.[٥]

٢٧. الصحيفة العلوية و التحفة المرتضوية، از عبد اللَّه بن صالح سماهيجى. مؤلّف، در اين كتاب، ١٥٦ دعا از دعاهاى امام على عليه السلام را از كتاب‌هاى معتبر و مشهور، گرد آورده و نام منابع را ذكر و اسناد احاديث را حذف نموده است. وى، دعاهاى كتاب را در چهل موضوع، تنظيم كرده است. ٢٦ نسخه خطّى از اين كتاب، توسّط محقّقان،

[١]. همان، ج ١، ص ١٥٠( ش ١٢٩).

[٢]. همان، ج ٥، ص ٣٣٢( ش ١٩٦٠) و ج ٦، ص ١٨( ش ٦٩٠٠)؛ فهرست نسخ خطّى كتاب‌خانه مجلس شوراى اسلامى، ج ٣٥، ص ٣٢٨( ش ١٢٣٦٧)؛ الذريعة، ج ٨، ص ١٣٨؛ معجم المطبوعات العربية فى ايران، ص ٣٣٢ و ٣٣٨.

[٣]. أعيان الشيعة، ج ٨، ص ٦٥.

[٤]. وى، فقيه، محدّث، اديب و از علماى مشهور شيعه در عصر شاه سلطان حسين صفوى است. او شاگرد و داماد علّامه مجلسى است و از او اجازه روايت دارد( أعيان الشيعة، ج ١٠، ص ٣٩؛ طبقات أعلام الشيعة، ج ٦، ص ٥٩٤؛ تلامذة العلّامة المجلسى، ص ١١٨؛ موسوعة طبقات الفقهاء، ج ١٢، ص ٣٩١؛ دانشمندان آذربايجان، ص ٣٠٥).

[٥]. فهرست نسخ خطّى كتاب‌خانه آية اللَّه مرعشى، ج ١٦، ص ٤٥( ش ٦٠٤٢).