تاريخ حديث شيعه در سده هاى دوازدهم و سيزدهم هجرى - صفره، حسين - الصفحة ٣٤٠ - محمد بن محمد حسن مشهدى(م ١٢٥٧ ق)

گرديد. وى، بعد از ١٢٤٤ ق، به قريه جويا در ساحل صور رفت و در آن جا جايگاه بلندى يافت.

محمّد حسن بن ياسين كاظمى، از شاگردان اوست و احمد بن محمّد بن احمد حرّ عاملى، از او اجازه روايت دارد. آثار زير از اوست:

- اختصار الإقبال فى أعمال السنّة

- تحفة المسافر فى آداب السفر

- تكملة نقد الرجال للتفرشى‌

- الحقّ الحقيق فى الردّ على الأخبارية.[١]

محمّد بن محمّد حسن مشهدى (م ١٢٥٧ ق)

وى، از فقهاى شيعه است كه در مشهد مقدّس به دنيا آمد و در عراق، نزد عالمانى چون كاشف الغطاء و سيّد على صاحب رياض، درس خواند. او پس از بازگشت به مشهد، كتاب‌خانه بزرگى تأسيس كرد و به تدريس و تأليف پرداخت و عدّه بسيارى از علم او بهره جستند. وى، توجّه ويژه‌اى به شاگردانش داشت. از آثار اوست:

- شرح حديث «رأس الجالوت»

- شرح طبّ الرضا عليه السلام (كنز الذهب)

- گل جعفرى (ترجمه «رساله اهليلَجَيه»)

- مرشد الخواص (در حلّ برخى آيات و روايات مشكل و گزيده‌اى از ادعيه و زيارات).[٢]

[١]. أعيان الشيعة، ج ٨، ص ١٢٧؛ تنقيح المقال، ج ٢، ص ٢٣٢؛ مصفّى المقال، ص ٢٥٥؛ موسوعة طبقات الفقهاء، ج ١٣، ص ٣٧٣.

[٢]. أعيان الشيعة، ج ٩، ص ١٤١؛ تاريخ علماى خراسان، ص ٨٤؛ موسوعة طبقات الفقهاء، ج ١٣، ص ٤٥٧؛ ميراث حديث شيعه، دفتر دوم، ص ٢٣٥.