تاريخ حديث شيعه در سده هاى دوازدهم و سيزدهم هجرى - صفره، حسين - الصفحة ٣١٣ - على بن حسين كربلايى(زنده در ١١٣٦ ق)

قرآن، منع مى‌كرد.

وى پس از تسلّط خوارج بر بحرين در سال ١١٣٠ ق، به دنبال ديگر عالمان اخبارى بحرين از آن جا مهاجرت نمود و در بهبهان، سكونت گزيد و سرانجام در نهم جمادى ثانى سال ١١٣٥، در همان جا درگذشت.

آثار زير از وى در اين نوشتار ذكر مى‌شود:

- اجازة الحديث‌

- إرتياد ذهن النبيه فى شرح [كتاب‌] من لايحضره الفقيه‌

- تحفة الرجال و زبدة المقال‌

- جواهر البحرين فى أحكام الثقلين (جامع روايات كتب اربعه)

- شرح حديث الأسماء

- الصحيفة العلوية و التحفة المرتضوية

- الكلم الطيّب و العمل الصالح و الغيث الصيب و الميزان الراحج (در ادعيه).[١]

على بن حسين كربلايى (زنده در ١١٣٦ ق)

وى داراى اطّلاعات وسيع در علوم اسلامى است و كتاب‌ها و رساله‌هاى متعدّدى در علوم مختلف نگاشته است. وى، از شاگردان علّامه محمّد باقر مجلسى است.

كلبعلى بن خانبابا شريف كرهرودى، محمّد امين بن محمّد على شريف استرآبادى و آقا الياس خان بكا، از شاگردان او هستند. از آثار اوست:

- الأربعون حديثاً

- أنوار الهداية فى التفسير بالرواية

[١]. أعيان الشيعة، ج ٨، ص ٥٣؛ لؤلؤة البحرين، ص ٩٦؛ روضات الجنّات، ج ٤، ص ٢٤٧؛ طبقات أعلام الشيعة، ج ٦، ص ٤٦١؛ موسوعة طبقات الفقهاء، ج ١٢، ص ١٨٥؛ فقهاى نامدار شيعه، ص ٢٦٧.