تاريخ حديث شيعه در سده هاى دوازدهم و سيزدهم هجرى - صفره، حسين - الصفحة ١٦٩ - قرن سيزدهم

براى دانشمندان مختلف قرن سيزدهم و به كوشش سيّد احمد حسينى اشكورى در دفتر پنجم ميراث حديث شيعه، ص (٥٢١- ٥٤٩) چاپ شده است.

٤٨. اجازة الحديث‌، از حيدر على بن عزيز اللَّه مجلسى (م ح ١٢٢٠ ق). اجازه مبسوطى است كه حيدر على براى فرزندانش و چند تن ديگر از علما نوشته و احوال خاندان مجلسى را نيز به تفصيل، در آن آورده است. از اين رو، گاه از آن به أنساب المجلسى تعبير كرده‌اند.[١]

٤٩. اجازه‌، از محمّد بن عبد النبى اخبارى (م ١٢٣٢ ق). اخبارى، اين اجازه را براى عالمى محمّد حسن نام، نوشته است.[٢]

٥٠. اجازه نامه‌، از محمّد بن عبد النبى اخبارى. اجازه‌اى است از اخبارى براى برادر زاده‌اش محمّد باقر بن محمّد على.[٣]

٥١. اجازات الشيخ أحمد الأحسائى‌ (م ١٢٤١ ق). اين اجازه با تعليقات دكتر حسينعلى محفوظ در سال ١٣٩٠ ق، در نجف، توسّط مطبعة الآداب، به چاپ رسيده است.

٥٢. اجازه‌، از سيّد كاظم رشتى (م ١٢٥٩ ق). اين اجازه براى حسين بن عبد اللَّه حسينى در سال ١٢٤٢ ق، نوشته شده است.[٤]

٥٣. اجازه‌، از سيّد محمّد باقر بن محمّد تقى شفتى (حجّة الإسلام) (م ١٢٦٠ ق).

[١]. فهرست نسخ خطّى كتاب‌خانه آية اللَّه مرعشى، ج ١٦، ص ٦٠( ش ٦٠٥٧).

[٢]. فهرست نسخ خطّى كتاب‌خانه مدرسه سپه‌سالار، ج ٣، ص ٤٨( ش ٧٦).

[٣]. فهرست نسخ خطّى كتاب‌خانه مجلس شوراى اسلامى، ج ٢٦، ص ١٠٨( ش ٧٦٠٧).

[٤]. فهرست نسخ خطّى كتاب‌خانه آية اللَّه مرعشى، ج ٢٨، ص ١١( ش ١١٠٠٣).