تاريخ حديث شيعه در سده هاى دوازدهم و سيزدهم هجرى - صفره، حسين - الصفحة ١٧٠ - قرن سيزدهم

شفتى اين اجازه را براى دامادش ملّا محمّد مهدى نوشته است.[١]

٥٤. اجازه‌، از سيّد محمّد باقر بن محمّد تقى شفتى. اجازه‌اى است براى محمّد بن محمّد ابراهيم كرباسى.[٢]

٥٥. الإجازات‌، از سيّد محمّد باقر بن محمّد تقى شفتى. اجازه‌اى است براى سيزده تن از دانشمندان.[٣]

٥٦. اجازه‌، از محمّد ابراهيم بن محمّد مهدى كرباسى (م ١٢٦٧ ق). اجازه‌اى است براى سيّد محمّد هادى بن مهدى.[٤]

٥٧. اجازه‌، از محمّد ابراهيم بن محمّد مهدى كرباسى. اجازه‌اى است به محمّد حسين كاشانى.[٥]

٥٨. اجازة الحديث‌، از سيّد محمّد بن دلدار على نقوى (م ١٢٨٤ ق). اجازه‌اى است براى سيّد محمّد هادى بن مهدى.[٦]

٥٩. اجازة الحديث‌، از سيّد حسين بن دلدار على نقوى (١٢١١- ١٢٧٣ ق).[٧]

اجازه‌اى است براى يكى از علما.[٨]

اين اجازه در چاپ خانه محمديه در لكهنو، چاپ‌

[١]. همان، ج ١٧، ص ١٨٥( ش ٦٦١٣).

[٢]. همان جا.

[٣]. فهرست نسخه‌هاى خطّى كتاب‌خانه آية اللَّه فاضل خوانسارى، ج ١، ص ١٦٠.

[٤]. فهرست نسخ خطّى كتاب‌خانه آية اللَّه مرعشى، ج ١٧، ص ١٨٥( ش ٦٦١٣).

[٥]. همان، ج ١٥، ص ١٦٤( ش ٥٧٧٧).

[٦]. همان، ج ١٧، ص ٢٦٨( ش ٦٧١٢).

[٧]. وى، از فقهاى بزرگ شيعه و معروف به سيّد العلماء است كه نزد پدرش سيّد دلدار على و برادرش سيّد محمّدسلطان العلماء( م ١٢٨٤ ق) درس خواند. او در هفده سالگى به اجتهاد رسيد و در بر پا داشتن شعاير و وظايف دينى، سعى بسيار داشت و نزد سلطان واحد على شاه و سپس پسرش امجد على شاه، جايگاهى رفيع داشت. وى به اشاره واحد على شاه، اوّلين مدرسه شيعى( سلطانيه) را در هند، بنا كرد. ميرحامد حسين، صاحب عبقات الأنوار، سيّد افضل‌على‌خان هندى و سيّد اكبر شاه هندى از شاگردان او هستند( أعيان الشيعة، ج ٦، ص ١٢؛ ريحانة الأدب، ج ٦، ص ١٣٣؛ تراجم الرجال، ج ١، ص ١٦٣؛ موسوعة طبقات الفقهاء، ج ١٣، ص ٢١٥).

[٨]. فهرست نسخ خطّى كتاب‌خانه آية اللَّه مرعشى، ج ١٧، ص ٢٦٧( ش ٦٧١٢).