تاريخ حديث شيعه در سده هاى دوازدهم و سيزدهم هجرى - صفره، حسين - الصفحة ٣١٥ - ياسين بن صلاح الدين بحرانى شيرازى(زنده در ١١٤٧ ق)

يعقوب بن ابراهيم بختيارى حويزى (١١٤٧ ق)

وى فقيه و نحوى شيعى است كه در شيراز و شوشتر، نزد سيّد نعمة اللَّه جزايرى، شاگردى نمود. او در فقه، حديث و ادبيات عرب، تبحّر يافت و در ديگر علوم نيز دست داشت، فقه و تفسير تدريس مى‌نمود، فتوا مى‌داد و به تصنيف مى‌پرداخت. به علّت شتابزدگى در افتا و اعتماد فراوان به روايات شاذ، آثار فقهى او متروك است.

وى عمرى طولانى داشت. از جمله شاگردانش سيّد عبد اللَّه بن نورالدين جزايرى است. از آثار اوست:

- الأربعون حديثاً

- الاعتبار فى اختصار الاستبصار

- تفسير صوافى الصافى‌

- شرح فروع الكافى‌

- شرح الصحيفة السجادية.[١]

ياسين بن صلاح الدين بحرانى شيرازى (زنده در ١١٤٧ ق)

وى، فقيه، محدّث و رجالى شيعى است كه امامت جمعه و جماعت را بر عهده داشت و رياست امور قضا و حسبيه در بحرين را در اختيار داشت. پس از هجوم خوارج به بحرين، به شيراز و اطراف آن پناه برد و در شهر جويم، سكونت گزيد.

وى از محمّد بن يوسف بحرانى و عالمان ديگر، روايت مى‌كند. سيّد نصر اللَّه بن حسين فائزى، از او اجازه روايت دارد. آثار زير از اوست:

[١]. أعيان الشيعة، ج ١٠، ص ٣٠٧؛ طبقات أعلام الشيعة، ج ٦، ص ٨٢١؛ موسوعة طبقات الفقهاء، ج ١٢، ص ٤٣٤؛ الإجازة الكبيرة، ص ١٩٢.