تاريخ حديث شيعه در سده هاى دوازدهم و سيزدهم هجرى - صفره، حسين - الصفحة ١٥٧ - قرن سيزدهم

٢١. الأربعون حديثاً، از محمّد بن عبد على بن محمّد آل عبد الجبار خطّى (م ١٢٤١ ق). احاديث با حذف سند انتخاب شده‌اند و با استناد به احاديث و برخى مطالب لغوى و عقلى، به طور مفصّل، شرح و بسط داده شده‌اند و معلوم نيست كه به پايان رسيده يا نه.[١]

٢٢. الأربعون حديثاً، از سيّد عبد اللَّه بن محمّدرضا شبّر (م ١٢٤٢ ق). كتاب، بر اساس حروف الفبا مرتّب شده است.[٢]

٢٣. الأربعون حديثاً، از ناد على بن غلامعلى بروجردى (م بعد از ١٢٥٥ ق). اين اثر، در فضايل امام على عليه السلام است.[٣]

٢٤. أربعون حديثاً، از محمّد جعفر بن سيف الدين استر آبادى (شريعتمدار) (م ١٢٦٣ ق). كتابى در فضايل امير مؤمنان است كه شيخ آقا بزرگ، آن را به همراه ترجمه فارسى در سامرّا ديده است.[٤]

٢٥. الأربعون‌، از عبد الخالق بن عبد الرحيم يزدى (م ١٢٦٨ ق).[٥]

٢٦. الأربعون حديثاً فى المتعة، از سيّد محمّد مهدى بن محمّد جعفر موسوى تنكابنى (م بعد از ١٢٦٩ ق). چهل حديث است كه در حلّيت متعه و ثواب آن، با شرح و توضيح و در پايان، تتميمى درباره علّت تحريم آن توسّط عمر، آمده است.[٦]

٢٧. الأربعون حديثاً فى غير المتعة، از سيّد محمّد مهدى بن محمّد جعفر موسوى تنكابنى.

[١]. فهرست نسخ خطّى كتاب‌خانه آية اللَّه مرعشى، ج ١٨، ص ١٢٧- ١٢٨( ش ٦٩٤٢).

[٢]. الذريعة، ج ١، ص ٤٢٠.

[٣]. فهرست نسخ خطّى كتاب‌خانه آية اللَّه مرعشى، ج ٩، ص ٩٦( ش ٣٣١٦).

[٤]. الذريعة، ج ١، ص ٤٢٠.

[٥]. همان، ج ٣، ص ١٨٥؛ به گفته شيخ آقا بزرگ، جزو نسخ خطّى كتاب‌خانه آستان قدس رضوى( ش ٩٠٥٩) است.

[٦]. فهرست نسخ خطّى كتاب‌خانه آية اللَّه مرعشى، ج ١٥، ص ٩٤( ش ٥٦٩٥).