تاريخ حديث شيعه در سده هاى دوازدهم و سيزدهم هجرى - صفره، حسين - الصفحة ٣٥٥ - محمد بن سليمان(طيب تنكابنى)(م ١٣١٠ ق)

محمّد تقى بن حسينعلى هَرَروى اصفهانى (م ١٢٩٩ ق)

وى كه فقيه اصولى، جامع فنون و از دانشمندان بزرگ شيعه است، در سال ١٢١٧ ق، در هرات به دنيا آمد. او در اصفهان نزد دانشمندان مشهورى مانند سيّد محمّد باقر شفتى (حجّة الإسلام)، محمّد ابراهيم كلباسى و محمّد تقى ايوانكيفى درس خواند.

سپس به عراق رفت و در درس صاحب جواهر، سيّد كاظم بن قاسم رشتى و على نقى مجاهد طباطبايى شركت كرد.

وى، سپس در اصفهان اقامت گزيد و در آن جا به مرجعيت رسيد. از سال ١٢٧٥ ق، نيز به كربلا رفت و تا پايان عمر در آن جا ماند. او با اين كه رساله‌اى در ردّ على محمّد باب نوشت و از او برائت جُست، به بابيگرى متّهم گرديد. از آثار اوست:

- نهاية الآمال فى كيفية الرجوع الى علم الرجال‌

- الأربعون حديثاً

- حاشية بر [كتاب‌] من لايحضره الفقيه‌

- السبع المثانى فى أحوال المعصومين عليهم السلام‌

- شرح دعاى ابو حمزه.[١]

محمّد بن سليمان (طيب تنكابنى) (م ١٣١٠ ق)

وى، در حدود سال ١٢٣٠ ق، ولادت يافت. تنكابنى نزد سيّد ابراهيم (صاحب ضوابط) و عالمان ديگر درس خواند و در حدود ١٣١٠ ق، بدرود حيات گفت.[٢]

آثار وى در اين نوشتار، ياد شده كه عبارت‌اند از:

- أنيس الذاكرين‌

- الرسالة الفاطمية (در فضائل فاطمه عليها السلام)

[١]. أعيان الشيعة، ج ٩، ص ١٩٥؛ ريحانة الأدب، ج ٦، ص ٣٦٥؛ مصفّى المقال، ص ٩٦؛ موسوعة طبقات الفقهاء، ج ١٣، ص ٥٣٩.

[٢]. أعيان الشيعة، ج ٩، ص ٣٥٠.