تاريخ حديث شيعه در سده هاى دوازدهم و سيزدهم هجرى - صفره، حسين - الصفحة ١٦٧ - قرن دوازدهم

٣. اجازة الحديث‌، از عبد اللَّه بن صالح سماهيجى (م ١١٣٥ ق). اجازه مفصّلى است و براى شيخ ناصر بن محمّد جارودى خطّى در ٢٣ صفر ١١٢٨، نوشته شده است.[١]

اين اجازه با نام الاجازة الكبيرة و با تحقيق شيخ مهدى عوازم قطيفى در سال ١٤١٩ ق، در قم، چاپ شده است.

٤. اجازه براى احمد بن محمد مهدى خاتون آبادى و فرزندش ملّا محمّد مهدى‌، از مير محمّد حسين بن محمّد صالح خاتون آبادى (م ١١٥١ ق).[٢]

٥. اجازة الحديث‌، از مير محمّد بن حسين بن محمّد صالح خاتون آبادى. اجازه مفصّلى است كه خاتون آبادى براى شاگردش زين الدين خوانسارى نوشته است.[٣]

٦. اجازه براى سيّد محمّد حسينى عاملى‌، از محمّد باقر بن [محمّد] حسين نيشابورى مكّى (م اوايل ١١٤٤ ق)[٤].[٥]

٧. الإجازة الكبيرة، از سيّد عبد اللَّه بن نور الدين جزايرى (م ١١٧٣ ق). اجازه مفصّلى است كه جزايرى، براى شيخ محمّد بن كرم اللَّه حويزى و ابراهيم بن عبد اللَّه حويزى نوشته و تعداد ديگرى را نيز در آن شركت داده است. اين اجازه، با مقدّمه مرحوم آية اللَّه مرعشى نجفى و تحقيق محمّد سمامى حائرى، توسّط انتشارات كتاب‌خانه آية اللَّه مرعشى در سال ١٤٠٩ ق، براى بار اوّل به چاپ رسيده است.[٦]

٨. لؤلؤة البحرين فى الإجازة لقرتى العين‌، از يوسف بن احمد بحرانى (م ١١٨٦ ق).

[١]. فهرست نسخ خطّى كتاب‌خانه آية اللَّه مرعشى، ج ١٤، ص ٣٤٥( ش ٥٥٨٢).

[٢]. همان، ج ١٥، ص ١٦٤( ش ٥٧٧٧).

[٣]. همان، ج ١٦، ص ٢٨٧( ش ٦٣٢٠).

[٤]. وى، از علّامه مجلسى، سيّد عليخان مدنى و محمّد بن عبد الفتاح تنكابنى اجازه روايت دارد. او نزديك به صد سال عمر كرد و در طول عمر خود در مكّه اقامت داشت و در اوايل سال ١١٤٤ ق، ديده از جهان فروبست( تلامذة العلّامة المجلسى، ص ٨٢).

[٥]. فهرست نسخ خطّى كتاب‌خانه آية اللَّه مرعشى، ج ١٥، ص ١٦٤( ش ٥٧٧٧).

[٦]. همان، ص ٧( ش ٥٦٠٤).