تاريخ حديث شيعه در سده هاى دوازدهم و سيزدهم هجرى - صفره، حسين - الصفحة ٢٨٦ - قرن سيزدهم

اين كتاب، راويان موثّق و ممدوحى را كه خود به روايت آنان عمل مى‌كرده، گِرد آورده است. و در آخر آن، كنيه‌ها و القاب و اسانيد تهذيب الأحكام و كتاب من لا يحضره الفقيه و فوايد رجالى ديگرى را ذكر مى‌كند.[١]

١٢٨. تذكرة العلماء، از سيّد مهدى على نجف على رضوى (م بعد از ١٢٨٣ ق).

كتاب، در يك «مقدّمه» و دو «فصل»، تدوين گرديده است. مقدّمه، در جمع قرآن و علوم اختصاصى امامان عليهم السلام است. فصل اوّل، به ذكر اصحاب پيامبر صلى الله عليه و آله و امامان عليهم السلام تا عصر غيبت صغرا اختصاص دارد و در فصل دوم، دانشمندان، محدّثان و مجتهدان متقدّم و متأخّر و معاصر مؤلّف، ياد مى‌شوند. وى در سال ١٢٨٣ ق، از نگارش آن، فراغت يافته است.[٢]

١٢٩. المشتركات‌، از ابو القاسم حائرى. مؤلّف در سال ١٢٨٤ ق، از نگارش كتاب، فارغ گرديده است و در آن، از جامع الرواة اردبيلى، مشتركات كاظمى، مشتركات طريحى، و ميرزا محمّد استر آبادى و سيّد تفرشى، بسيار مطلب نقل كرده است. شيخ آقا بزرگ درباره آن مى‌گويد: «بهترين كتابى است كه در مشتركات نوشته شده است».[٣]

١٣٠. ترجمة محمّد بن سنان‌، از ملّا محمّد على بن احمد محلّاتى شيرازى (م ١٢٨٤ ق). نسخه آن، جزو موقوفات مدرسه حسن خان در كربلاست.[٤]

١٣١. محافل المؤمنين‌، از سيّد محمّد شفيع بهاء الدين محمّد حسينى عاملى (م بعد از ١١٨٥ ق). مستدرك مجالس المؤمنين‌[٥]

است. با عنوان رجال سيّد محمّد شفيع نيز از آن‌

[١]. فهرست نسخ خطّى كتاب‌خانه آية اللَّه مرعشى، ج ١، ص ١١٥( ش ٩٧) و ج ٢٢، ص ١٠٣( ش ٨٥٢٠)؛ الذريعة، ج ١٠، ص ١٥٠( ش ٢٧٥).

[٢]. الذريعة، ج ٤، ص ٤١( ش ١٦٠).

[٣]. همان، ج ٢١، ص ٤٠( ش ٣٨٥٥) و ج ١٠، ص ٩٣.

[٤]. الذريعة، ج ٤، ص ١٦٥( ش ٨١٢) و ج ١٠، ص ١٣٤.

[٥]. مجالس المؤمنين، از قاضى نور اللَّه شوشترى( مق ١٠١٩ ق)، در احوال مشاهير شيعه، اعم از صحابيان، تابعيان، راويان، مجتهدان، حكما، متكلّمان، امرا، سلاطين، شاعران وعارفان( الذريعة، ج ١٩، ص ٣٧٠، ش ١٦٥٢).