تاريخ حديث شيعه در سده هاى دوازدهم و سيزدهم هجرى - صفره، حسين - الصفحة ٢٥٣ - قرن سيزدهم
٤٥. مزار، از سيّد عبد اللَّه شبّر (م ١٢٤٢ ق). ترجمه نيكويى است از أنيس الزائرين سيد عبداللَّه شبّر.[١]
٤٦. ترجمه الأنوار النعمانية، از محمّد تقى بن عبد الرحيم تهرانى (م ١٢٤٨ ق). اين ترجمه به چاپ رسيده است.[٢]
٤٧. ترجمه نهج البلاغه (منهج المعرفة)، از سيّد صدر الدين موسوى دزفولى (م ١٢٥٦ ق). شرح حال مترجم در الكرام البررة (ص ٦٦٧) آمده است.[٣]
٤٨. گل جعفرى، از محمّد بن حسن مشهدى (١٢٥٧ ق). ترجمه الرسالة الإهليلجية است كه در آن، امام صادق عليه السلام به طبيب هندى پاسخ داده است و به آن طبّ هندى نيز گفته مىشود.[٤]
٤٩. ترجمه تفسير العسكرى، از سيّد ابو القاسم بن محمّد نبى حسينى ذهبى شيرازى (ميرزا بابا) (م ١٢٨٦ ق).[٥]
٥٠. ترجمه و شرح الرسالة الذهبية (محموديه)، از ابو القاسم بن محمّد كاظم شريف موسوى زنجانى (م ١٢٨٦ ق). اين كتاب در يك «مقدّمه»، ٢٩ «قانون»، «خاتمه» و «جداول» به نام محمود خان كلانتر نوشته شده است.[٦]
٥١. ترجمه مئة كلمة من كلمات أمير المؤمنين عليه السلام، از احمد بن محمّد شفيع شيرازى (وقار) (م ١٢٨٨ ق).[٧]
[١]. فهرست نسخ خطّى كتابخانه آية اللَّه مرعشى، ج ٢٦، ص ٩١( ش ١٠١٢٥).
[٢]. الذريعة، ج ٤، ص ٨٢( ش ٣٥٨).
[٣]. همان، ج ١٤، ص ١٢٩.
[٤]. همان، ج ١٨، ص ٢١٠.
[٥]. همان، ج ٤، ص ٨٩.
[٦]. همان، ج ٢، ص ١٥٨.
[٧]. موسوعة مؤلفى الإمامية، ج ٤، ص ٦١٣.