تاريخ حديث شيعه در سده هاى دوازدهم و سيزدهم هجرى - صفره، حسين - الصفحة ٣٤١ - محمد جعفر بن سيف الدين استر آبادى(شريعتمدار)(م ١٢٦٣ ق)
سيّد كاظم بن قاسم رشتى (م ١٢٦٣ ق)
وى فقيه شيعى و رئيس شيخيه بعد از شيخ احمد احسايى است كه در سال ١٢١٢ ق، در رشت به دنيا آمد و در كربلا، نزد شيخ احمد احسايى، شاگردى كرد و از خواصّ او گرديد و در ترويج مرام او سعى فراوان نمود. او از سبّ فقهاى اصولى، ابايى نداشت و در يازدهم ذى حجّه ١٢٦٣ و به قول ديگر ١٢٥٩ ق، در كربلا درگذشت.
در فصل اوّل نيز به گوشه هايى از افكار او اشاره شد. بيش از هشت اثر وى در شرح احاديث و ادعيه بدين قرار است:
- الخطبة الشِّقشقية و شرحها
- شرح دعاء السمات
- شرح حديث «عمران صابى»
- شرح حديث «هل رأيت رجلًا ...»
- شرح دعاء «إلهى هب لى كمال الانقطاع إليك»
- شرح حديث «علىٌّ باطن الأنبياء»
- شرح خطبة الطُّتُنجية
- شرح دعاء الأسابيع
- شرح دعاء ليلة الجمعة.[١]
محمّد جعفر بن سيف الدين استر آبادى (شريعتمدار) (م ١٢٦٣ ق)
وى، فقيه، مجتهد و از مراجع دينى شيعه بود و در سال ١١٩٨ ق، در نوكنده استر آباد به دنيا آمد. او نزد سيّد على بن محمّد على صاحب رياض، درس خواند و از او اجازه
[١]. مكارم الآثار در احوال الرجال، ج ٥، ص ١٦٠ و ج ١٢، ص ٢٠٩- ٢١٧؛ روضات الجنّات، ج ١، ص ٩٢؛ موسوعة طبقات الفقهاء، ج ١٣، ص ٤٣٥.