تاريخ حديث شيعه در سده هاى دوازدهم و سيزدهم هجرى - صفره، حسين - الصفحة ٣٢٤ - سيد شبر بن محمد مشعشعى(م ح ١١٩٠ ق)

- أربعون حديثاً

- اجازة الحديث‌

- الحدائق الناضرة فى الأحكام العترة الطاهرة[١]

- الفوائد الرجالية

- لؤلؤة البحرين فى الاجازة لقّرتى العين‌

- معراج النبيه فى شرح [كتاب‌] من لايحضره الفقيه.[٢]

سيّد شَبَّر بن محمّد مُشَعشَعى (م ح ١١٩٠ ق)

وى، فقيه و محدّث شيعى است كه در ربيع اوّل ١١٢٢ در هُويزه به دنيا آمد. از مشايخ او سيّد نصر اللَّه بن حسين حسينى حائرى، احمد بن اسماعيل جزايرى و پسرش سعد بن احمد جزايرى، سيّد محمّد بن عبد الكريم حسنى طباطبايى، يوسف بن احمد بحرانى، حسين بن محمّد ماحوزى، سيّد رضى الدين بن محمّد بن على موسوى عاملى مكّى، سيّد عبد العزيز بن احمد موسوى نجفى. سيّد كاظم عميدى نجفى و سيّد صدر الدين بن محمّد باقر رضوى قمى را مى‌توان نام برد.

سيد شبّر، علاوه بر فقه و حديث، به انساب و رجال نيز آگاه بود و در علوم ديگر نيز دست داشت. او در امر به معروف، كوشا بود، چنان كه با لشكرى ده هزار نفرى بر ضدّ سپاه عثمانى قيام كرد. وى در حدود سال ١١٩٠ ق، در نجف اشرف درگذشت.

آثار او به طور عمده در فقه است و در حديث و رجال نيز آثار زير را از او مى‌توان نام برد:

- الأربعون حديثاً

[١]. اين كتاب ارزشمند، يك دوره فقه شيعى است كه مؤلّف تواناى آن، مستندات روايى خود را در آن مى‌آورد، چنان كه به كتاب حديثى شبيه گرديده است.

[٢]. روضات الجنّات، ج ٨، ص ٢٠٣؛ أعيان الشيعة، ج ١٠، ص ٣١٧؛ طبقات أعلام الشيعة، ج ٦، ص ٨٢٨؛ منتهى المقال، ج ٧، ص ٧٤؛ موسوعة طبقات الفقهاء، ج ١٢، ص ٤٣٦؛ لغت‌نامه دهخدا، يوسف.