تاريخ حديث شيعه در سده هاى دوازدهم و سيزدهم هجرى - صفره، حسين - الصفحة ٨١ - ١ - ٢ جوامع بزرگ حديثى

وسائل الشيعة گرد آمده است و مؤلّف، گاه توضيحاتى با عنوان «أقول» بدان افزوده است. به نظر مى‌رسد مجلّد مربوط به طهارت و صلات تا باب مواقيت، به اتمام رسيده است.[١]

٧. مجموعة الأخبار، از عبد اللَّه بن صالح سماهيجى (م ١١٣٥ ق).

اين كتاب، احتمالًا همان رياض الجنان است كه در چند مجلّد، تأليف شده است.[٢]

٨. جامع الأحكام والسنن‌، از محمّد بن خطّى سليمانى (م ١١٣٨ ق).

اين كتاب، در اخبار مربوط به احكام شرعى و سنن نبوى و برگرفته از غير كتب اربعه است.[٣]

٩. فوائد الأخبار للأصدقاء و الأخيار، از محمّد جعفر بن محمّد طاهر خراسانى (م ١١٧٥ ق). نويسنده، احاديث فقهى را به ترتيب كتاب‌هاى فقه، گِرد آورده است.

مبناى كار وى، نام راويان آخر حديث، و در صورت مرسل بودن، كلمه اوّل حديث است. سپس به شرح مى‌پردازد و از گفته‌هاى فيض و علّامه مجلسى نيز استفاده مى‌كند. مجلّد اوّل در فهرست نسخ خطّى كتاب‌خانه آية اللَّه مرعشى (ج ٥، ص ٣، ش ١٦٠١) معرّفى شده است.

١٠. الشفاء فى أخبار آل المصطفى‌، از محمّدرضا بن عبد المطّلب تبريزى (م ١٢٠٨ ق). اين كتاب در چند مجلّد، تنظيم شده و مشتمل بر احاديث كتب الوافى، بحار الأنوار، وسائل الشيعة و ديگر كتب معروف و غير معروف است كه به شيوه بحار الأنوار، تأليف شده است.

[١]. فهرست نسخ خطّى كتاب‌خانه آستان قدس رضوى، ج ١٤، ص ٢١٨( ش ٧٥٥٦)؛ فهرست نسخ خطّى كتاب‌خانه آية اللَّه مرعشى، ج ٢٤، ص ٢٩٣( ش ٩٥٤٨)؛ الذريعة، ج ٥، ص ٢٦٥.

[٢]. الذريعة، ج ٢٠، ص ١١ و ج ٦٢، ص ٣٢١.

[٣]. همان، ج ٥، ص ٣٣؛ أعيان الشيعة، ج ٩، ص ٣٦٢.