١. نويسنده، دوران نواب اربعه و بخشى از زمان امام عسكرى عليه السلام را درك كرده است. ٢. نويسنده، به جهت نزديكى زمانى با نويسندگان اصول، توانسته رواياتى را با واسطه هاى كمتر نقل كند. از همين رو بخشى از روايات كافى با سه واسطه نقل شده است. [٢] ٣. داراى عناوينى كوتاه و گويا است، كه محتواى روايات باب را نشان مى دهد. ٤. روايات بدون دخل و تصرف نقل شده، و توضيحات مصنف با روايت ها مشتبه نمى شود. ٥. مصنف سعى مى كند حديث درست تر و روشن تر را، در اول باب قرار داده و سپس احاديث مبهم و مجمل را ذكر كند. [٣] ٦. تمام سند حديث را ذكر كرده و از اين جهت با تهذيب و استبصار و من لا يحضره الفقيه متفاوت است. ٧. رواياتى را نقل مى كند كه با عنوان باب سازگار است و از نقل احاديث معارض خوددارى كرده است. ٨. روايات را در غير ابواب خود قرار نداده است. ٩. از تنظيم و تبويب دقيق و منطقى برخوردار است. از عقل و جهل و سپس علم و آن گاه توحيد شروع مى كند. در واقع برخى از مباحث معرفت شناسى را در مرحله نخست قرار داده و سپس به مباحث توحيد و امامت مى رسد، آن گاه روايات اخلاقى

[١] علم الحديث، ص ٧٧.[٢] رجوع شود به: ثلاثيات الكلينى وقرب الاسناد، امين ترمس العاملى.[٣] اصول كافى، ج ١، ص ١٠، مقدمه مترجم: سيدجواد مصطفوى.