شناخت نامه کليني و الکافي - قنبری، محمد - الصفحة ٣١٥
و كتاب أشربه تا ابواب انبذه (٦: ٣٩٢ به بعد). و كتاب دواجن (٦: ٥٣٥ به بعد). بسيار از محاسن بهره گرفته شده است. ٣. كتاب حسين بن سعيد، كه به نام نوادر أحمد بن محمد بن عيسى به چاپ رسيده، از اجزاء كتاب هاى سى گانه حسين بن سعيد است. [١] كتاب النكاح ٥: ٤١٥ ـ ٤١٦، ٤٢٣ ـ ٤٢٤، ٤٢٦ ـ ٤٢٧. كتاب الإيمان و النذور و الكفارات ٧: ٤٤٠، ٤٥٤ ـ ٤٥٥. ٤. كتاب أبو سعيد عصفرى (اين كتاب در ضمن اصول ستة عشر به چاپ رسيده است). كتاب الحجة ١: ٥٣٠/٦، ٥٣٤/١٧ و ١٨. ٥ . كتاب سليم بن قيس هلالى كتاب فضل العلم ١: ٤٤/١، ٤٦/١، ٦٢/١. كتاب الحجة ١: ١٩١/٥، ٢٩٧/١، ٥٢٩/٤، ٥٣٩/١. كتاب الإيمان و الكفر ٢: ٣٩١/١، ٤١٤/١. شيوه اقتباس از مصادر موجود با مراجعه به مواردى كه صريحا نام مصدر حديث در سلسله سند ذكر شده است در مى يابيم كه مؤلف گاه تغييراتى در هنگام برداشتن احاديث در سلسله سند انجام مى دهد، اين كارها كه در جهت يكدست كردن و انسجام بخشيدن بيشتر صورت گرفته عبارتند از: ١. تبديل عبارات روايتى گوناگون به عنعنه. قال حدّثنى خ عن. [٢] حدثنا خ عن (بصائر: ٢٣٠/٥ خ كافى ١: ٢٥٧/٣)
[١] ر. ك. مقاله «نوادر أحمد بن محمد بن عيسى يا كتاب حسين بن سعيد؟»، مجله آينه پژوهش، شماره ٤٦، ص ٢٣ ـ ٢٦.[٢] بصائر الدرجات، ص ١٩٩، ح ١؛ كافى، ج ١، ص ١٩٧، ح ٣؛ محاسن، ص ٣٢، ح ٢١؛ كافى، ج ٢، ص ٥١٩، ح ١.