١٠٦٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هيچ كس نيست كه ما اهل بيت را دوست داشته باشد ، مگر اين كه هر گاه يك گامش بلغزد ، گام ديگرش او را استوار مى گرداند تا اين كه خداوند ، در روز قيامت نجاتش بخشد .

١٠٦٦.امام صادق عليه السلام : هيچ يك از دوستان ما را نخواهى يافت كه هر دو پايش بلغزد ؛ بلكه هر گاه يك پايش بلغزد ، به پاى ديگر خود تكيه مى كند تا اين كه پاى لغزيده اش به حال اوّل بر گردد .

٩ / ٦ ـ ١٠

رهايى از آتش دوزخ

١٠٦٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در بيان فضيلت و مقام فاطمه عليهاالسلام در روز قيامت ـ :خداوند عز و جل به او وحى مى فرمايد كه : «اى فاطمه! از من بخواه تا به تو عطا كنم و از من تمنّا كن تا راضى ات گردانم» . پس فاطمه مى گويد : خداى من! تو خود، آرزويى و فوق آرزو هستى . از تو مى خواهم كه دوستدار من و دوستدار عترتم را به آتش ، عذاب نكنى . خداوند به او وحى مى فرمايد كه : «اى فاطمه! به عزت و جلال و عظمتِ مقامَم سوگند كه من دو هزار سال پيش از آن كه آسمان ها و زمين را بيافرينم ، به خود سوگند خورده ام كه دوستداران تو و دوستداران عترتت را به آتش ، عذاب نكنم» .

١٠٦٨.تاريخ بغداد ـ به نقل از بلال بن حمامه ـ :روزى پيامبر خدا صلى الله عليه و آله خندان و شادان به سوى ما آمد . عبد الرحمان بن عوف گفت : اى پيامبر خدا! براى چه مى خنديد؟ فرمود : «بشارتى از جانب پروردگارم به من رسيد : هنگامى كه خدا خواست فاطمه را به همسرى على در آورد ، به فرشته اى دستور داد درخت طوبى را تكان دهد و او آن را تكان داد و اوراق مكتوبى پراكنده شدند . خداوند ، فرشتگانى را ايجاد كرد كه آنها را جمع كردند . پس چون قيامت شود ، آن فرشتگان در ميان خلايق مى گردند و هريك از دوستداران مخلص ما اهل بيت را ببينند ، يكى از آن نوشته ها را به او مى دهند كه در آن، نوشته شده است : اين، امان نامه اى است از آتش، از جانب برادرم و پسرعمويم و دخترم براى رهايى مردان و زنانى از امّتم از آتش دوزخ».