مَنْ ارادَ انْ يَكُونَ اغْنَى النَّاسِ فَلْيَكُنْ بِما فى يَدِاللَّهِ اوْثَقَ مِنْهُ بِما فى يَدِ غَيْرِهِ «١» هر كس مى‌خواهد بى‌نيازترين مردم باشد بايد اعتمادش به آنچه نزد خداست بيشتر از اعتمادش به اموال مردم باشد.
حضرت صادق (ع) فرمود:
يكى از اصحاب پيامبر (ص) دچار تنگناى مالى شديدى شد، حضور پيامبر رسيد تا از آن حضرت كمك بخواهد، اما پيش از ابراز نياز، رسول اكرم (ص) فرمود: هر كس از ما چيزى بخواهد، عطا خواهيم كرد، ولى اگر عزّت پيشه كند، خدا بى‌نيازش مى‌سازد. آن مرد خود را مخاطب پيامبر (ص) احساس كرد، نياز خود را ابراز نكرد. روز دوم و سوّم نيز چنين اتفاقى افتاد. اين برخورد پيامبر (ص) او را به فكر كسب و كار انداخت و رفت با عاريه گرفتن تيشه‌اى به هيزم كنى پرداخت و كم‌كم زندگى‌اش را سر و سامان داد. روزى حضورپيامبر (ص) شرفياب شد و داستان خود را تعريف كرد. ايشان نيز سخن آن روز خود را تكرار كرد. «٢» شاعرى در خانه امام حسين (ع) آمد، شعرى خواند و اظهار نياز كرد.
امام به درون خانه رفته، كيسه‌اى حاوى دينارهاى طلا برداشت و از لاى در به او داد و چهره در چهره او نيفكند، مبادا شرم كند و عزّتش لكّه‌دار شود! «٣» اسحاق بن عمّار گويد:
حضرت صادق (ع) از من پرسيد: هنگام پرداخت زكات مالت چه مى‌كنى؟ گفتم: