معطل من نشويد و به كار خويش بپردازيد.» زهرى پس از چند روز ديد كه امام به سفر نرفته است و از اين رو، پرسيد: «از سفر منصرف شديد؟» امام در پاسخ فرمود: «منظورم سفر آخرت بود كه بايد خود را براى آن آماده كنيم و آمادگى براى چنين سفرى، دورى از گناه و كوشش در كار خير است.» «١» آشكار شد كه امام شبانه و دور از چشم مردم، آذوقه به در خانه مستمندان مى‌برده است؛ چنان كه بر اثر آن، كتف ايشان پينه بسته بود. اين را وقتى فهميدند كه خواستند بدن مطهر او را پس از ارتحال غسل دهند. «٢» ب- كمكهاى عاطفى‌ رنج كمبودهاى عاطفى را نبايد كم‌تر از كمبودهاى مادى پنداشت. گاه فقر عاطفى رنجى بيش‌تر مى‌آورد و آفتى زيانبارتر مى‌آفريند. بزرگان معصوم عليهم‌السلام بدين حقيقت عنايت داشتند و مى‌كوشيدند نيازهاى مردم را در اين زمينه برآورند و آنان را از اين نعمت خدادادى بهره‌مند سازند:
رسول خدا (ص) هر از گاهى شمارى از مسلمانان را به خانه خويش دعوت مى‌كرد و اطعام مى‌نمود. روزى مردى سياه چرده و آبله رو در ميان جمعيت وارد شد؛ ولى هر جا كه آهنگ نشستن مى‌كرد، مردم از كنارش بر مى‌خاستند و از او مى‌گريختند. پيامبر او را خواست و كنار خويش نشانيد و با هم غذا خوردند. «٣» ديگر معصومان (ع) نيز همانند رسول خدا خود را پناه محرومان، پدر يتيمان و فريادرس بيچارگان مى‌دانستند و مى‌كوشيدند كمبودهاى آنها را