ميانه روى كارى است كه خداى بزرگ آن را دوست دارد؛ ولى اسراف را نمى‌پسندد.
امير مؤمنان (ع) در سخن نغزى مى‌فرمايد:
عَلَيْكَ بِالقَصْدِ فِى الْامُورِ فَمَنْ عَدَلَ عَنِ القَصْدِ جارَ و مَنْ اخَذَ بِهِ عَدَلَ. «١» همواره ميانه روى كن كه هر كس از ميانه روى بگذرد، ستم مى‌كند و هر كس بدان دست آويزد، عدالت مى‌ورزد.
اسوه‌هاى اعتدال‌ بى گمان، بزرگان معصوم عليهم السلام، در همه كارهاى پسنديده و خصلت‌هاى نيكو، براى همه مردم و براى هميشه، كامل‌ترين نمونه‌هايند.
پس اعتدال و ميانه روى را نيز بايد از آنان آموخت. براى باز نمودن اين موضوع، آن را در دو بخش امور اجتماعى و فردى به بحث مى‌نهيم.
الف- فردى‌ چنان كه ياد شد انديشه معصومان عليهم السلام از افراط و تفريط پيراسته است و اين انديشه بر سراسر زندگى آنان سايه افكنده است. آنان اصل كلى «توازن ميان دنيا و آخرت» را در نظر دارند. پيروى از انديشه اهل بيت عليهم السلام، آخرت و دنياى آباد در پى مى‌آورد. براى رسيدن بدين هدف، مى‌بايد همسان با دستورهاى شرع مقدس به دنيا و آخرت روى آورد و افراط و