كه از مباحثات علمى و تحقيقات ارزنده تاريخى نيز جلوگيرى نمى‌كند. پس دانشمندان مذاهب مختلف اسلامى مى‌توانند در كمال متانت و بزرگوارى، در كنار يكديگر به تحقيقات علمى و گفتگوهاى استدلالى بپردازند و آرا و عقايد خود را اظهار كنند.
از اين رو، مى‌بينيم كه ائمّه معصومين (ع) با توجه به دو نكته ياد شده بيشترين سعى و اهتمامشان در حفظ وحدت، مصروف مى‌گشت و الگوى بسيار خوبى براى حق جويان شدند.
در اين جابعضى از نمونه‌هاى حفظ وحدت در سيره ائمّه (ع) را بازگو مى‌كنيم، تا همگان بتوانيم در راه احياى هر چه بيشتر احكام اسلام، متحد شده و از يكديگر براى خوار ساختن دشمنان، بهره بگيريم.
رسول خدا (ص) بنيانگذار وحدت‌ رسول گرامى اسلام با هجرت به مدينه و پايه گذارى حكومت اسلامى از نخستين كارهايى كه بدان اقدام كرد، تحكيم پايه‌هاى وحدت و يكپارچگى جامعه اسلامى بود و بدين منظور، ميان مهاجران و انصار پيوند برادرى بست و قرآن مجيد با جمله انَّمَا الْمُؤْمِنُونَ اخْوَةٌ «١» آن را پايدار ساخت. با چنين كارى، ساختار جامعه اسلامى بر اساس ايمان و اخوت، محكم شد. زمينه تشتّت و پراكندگى، قوم گرايى و برترى طلبى قبيله‌اى و نژادى و ديگر عوامل تفرقه انگيز، رخت بر بست.
سيره زندگى رسول اكرم (ص) گواهى مى‌دهد كه در طول حيات خويش با جدّيت تمام بر حفظ وحدت جامعه، پاى مى‌فشرد و با اتخاذ برنامه‌هاى‌