و شامگاه او را نيايش مى‌كنند. مردانى كه نه تجارت و نه داد و ستدى آنان را از ياد خدا و برپا داشتن نماز و دادن زكات، به خود مشغول نمى‌دارد.
انس بن مالك و بريده از اصحاب پيامبر اسلام (ص) مى‌گويند: روزى رسول خدا (ص) اين آيه را تلاوت كرد. در آن ميان مردى برخاست و پرسيد:
منظور از خانه‌ها چيست؟ فرمود: خانه‌هاى پيامبران است. سپس ابوبكر برخاست و گفت: آيا خانه على و فاطمه هم از آنها است؟ پيامبر پاسخ داد:
آرى، از بهترين آنها است. «١» ابوحمزه ثمالى نيز نقل كرده است كه قتادة بن دعامه بصرى خدمت امام باقر (ع) رسيد. امام از او پرسيد: تو فقيه (و مجتهد) اهل بصره‌اى؟ قتاده پاسخ داد: آرى. سپس مدتى سكوت كرد. آن گاه گفت: خدا شما را حفظ كند. من حضور دانشمندان ديگر هم رسيده‌ام؛ اما چنان كه در محضر شما تحت تأثير قرار گرفته‌ام، نزد هيچ كس قرار نگرفته‌ام! امام فرمود: آيا ميدانى كجا نشسته‌اى؟ تو اينك در پيشگاه «بُيُوتٍ اذِنَ اللَّه ...» قرار دارى و ما چنين كسانى هستيم. قتاده گفت: جانم فداى شما! به خدا سوگند راست مى‌گويى! آن خانه‌ها از سنگ و گل نيست! «٢» با اين وصف، اهل بيت عصمت و طهارت، به درجه‌اى از ياد و انس با خدا رسيده‌اند كه نمونه‌هاى راستين ذاكران الهى اند و ياد و نام خدا از آنان به سراسر هستى منتشر مى‌شود.
معصومين (ع) با تمام وجود و در همه لحظات عمر خويش و با افكار و رفتار و كردار خود آيينه تمام نماى خدايند و نيز از قيد «باذنه» در آيه ياد شده دو نكته جالب ديگر به دست مى‌آيد: