كه مرا زير نظر داشت، فرمود: «پسرم! [چنين خود را به زحمت نينداز] خداوند وقتى بنده‌اى را دوست دارد، عمل اندك او را نيز مى‌پذيرد و در بهشت جايش مى‌دهد.» «١» در روايتى ديگر، كنانى مى‌گويد: از امام صادق (ع) درباره چگونگى تقسيم گوشت قربانى پرسيدم. در پاسخم فرمود:
على بن الحسين [امام زين العابدين (ع)] و ابوجعفر [امام باقر (ع)]، قربانى را سه قسمت مى‌كردند:
يك بخش را به همسايگان مى‌دادند بخش دوم را به مستمندان و بخش ديگر را به خانواده خود مى‌دادند. «٢» معصومين عليهم السلام تأكيد داشتند كه حتى در دوستى و دشمنى نيز افراط و تفريط صورت نگيرد؛ چنان كه اميرمؤمنان مى‌فرمايد:
احْبِبْ حَبيبَكَ هَوْناً ما عَسى‌ انْ يَكُونَ بَغيضَكَ يَوْماًما وَ ابْغِضْ بَغيضَكَ هَوْناً ما عَسى‌ انْ يَكُونُ حَبيبَكَ يَوْماًما. «٣» در دوستى با دوستت زياده روى مكن كه ممكن است روزى دشمنت گردد و با دشمن نيز فراوان دشمنى مكن بسا كه روزى دوستت گردد.
ب- اجتماعى‌ نه تنها افكار، اخلاق، كردار و گفتار پيشوايان معصوم (ع) بر اساس حق و عدالت است و هرگز از اين مدار بيرون نمى‌روند؛ بلكه مسئوليت تعديل جامعه و اجراى عدالت در هر زمينه‌اى را نيز به عهده دارند و اصولًا فلسفه‌