و از مردم برخى، جان خود را براى خشنودى خدا مى‌فروشند.
ب- تعاون با مردم‌ پيشوايان معصوم در زندگى خويش، هرگز هيچ كمكى را از همنوعان خويش دريغ نمى‌ورزند و مى‌توان گفت كه همه تلاش و كوشش آنان در مسير كمك به مردم و براى رسيدن آنان به كمال و سعادت است. اهل بيت عصمت (ع) از ميان مردم برخاسته‌اند، همراه و خيرخواه آنانند، با شادى آنان شاد مى‌شوند و در غمشان شريك هستند. در تاريخ آمده است كه گاه امامان خود گرسنه مى‌ماندند تا مردم را سير كنند، لباس فرسوده مى‌پوشيدند تا مردم عريان نمانند، سختى را تحمل مى‌كردند تا مردم راحت باشند. آنچه در پى مى‌آيد نمونه‌هايى تاريخى است از همكارى بزرگان معصوم با مردم.
١- همكيشان: اسلام براى مسلمانان، حقوق فراوانى قائل است. پيامبر اسلام (ص) در اين باره مى‌فرمايد:
مسلمان [دست كم‌] سى حق برگردن برادر مسلمانش دارد ... بايد او را- خواه مظلوم باشد، خواه ظالم- يارى رساند. اگر ظالم است، او را از ستم باز دارد و اگر مظلوم است، بر گرفتن حقش كمك كند. «١» از جابربن عبداللَّه انصارى نقل است: در يكى از جنگ‌ها هنگام بازگشت از جبهه، شتر من از رفتن باز ماند. رسول خدا (ص) به كمك من شتافت و شترم را به رفتن واداشت و به اتفاق حركت كرديم. آن حضرت، وضعيت زندگى‌ام را جويا شد. سپس فرمود: «در مدينه نزد من بيا.» وقتى به حضورش شرفياب شدم، بهاى شتر و قدرى طلا به من عطا فرمود و هنگام چيدن خرما نيز تشريف آورد و بدهى‌هاى پدرم را- كه از دنيا رفته بود- ادا كرد. «٢»