معصومين (ع) در طول زندگى و به تناسب حال و مقال آيات قرآن را تلاوت مى‌كردند و تاريخ و سخنان و خطبه‌هاى آنان، مشحون آيه‌هاى قرآنى است.
نقل است يكى از كنيزان امام مجتبى (ع) يك شاخه گل به ايشان هديه كرد و امام نيز او را آزاد ساخت. وقتى علت را پرسيدند. پاسخ داد: خداوند به ما ادب آموخته و فرموده است:
اذا حُيِّيتُم بِتَحِيِّةِ فَحَيُّوا بِاحْسَنَ مِنْها. (نساء: ٨٦)
هر گاه به شما تحيت گويند، پاسخ آن را بهتر از آن بدهيد.
و بهتر از هديه او آزادى‌اش بود. «١» سيره اخلاقى معصومين ٤٥ الف) خلوص در عقيده ص : ٤٣ حضرت سيد الشهداء (ع) در نهضت عاشورا به مناسبتهاى گوناگون آيات قران را زمزمه مى‌كرد. از جمله، وقتى خبر شهادت قيس بن مسهر صيداوى پيك خود به كوفه را شنيد، اشك از چشمانش فرو ريخت و آيه ٢٣ سوره احزاب را تلاوت كرد. همچنين وقتى خبر شهادت مسلم و هانى را شنيد. آيه ١٥٦ سوره بقره را قرائت كرد و آن گاه كه حضرت على اكبر (ع) به ميدان رفت، امام قدرى با خدا راز و نياز كرد و عمر بن سعد را نفرين نمود و سپس با صداى بلند آيات ٣٣ و ٣٤ سوره آل عمران را خواند. «٢» نكته جالب در قرائت اهل بيت (ع) اين بود كه صوت قرآن آنان نيز از همگان دلرباتر بود و صوت هيچ قارى قرآنى به زيبايى صوت ايشان نمى‌رسيد.