الهى كَفى بى عِزّاً انْ اكُونَ لَكَ عَبْداً وَ كَفى‌ بى فَخْراً انْ تَكُونَ لى‌ رَبّاً «١» اى خداى من! اين عزّت، مرا بس كه بنده تو باشم و اين افتخار، مرا كافى است كه تو پروردگار من هستى.
عزّت نفس معصومين (ع)
اهل بيت رسول خدا (ص) پس از مرتبه آن حضرت به بالاترين درجه كمال انسانى دست يافتند و هر يك از آنها در زمان خويش به عنوان انسان كامل و «حجت خدا» بر زواياى ظلمانى زندگى بشر، نور افشانى مى‌كردند.
روشن است كه آن فرزانگان خجسته، چون جانشين پيامبرند، عزّت محمّدى را نيز از آن حضرت به ارث برده و مناعت طبع را در حد كمال دارا هستند و بايد گفت: عزّت واقعى را- كه ذره‌اى شائبه فرومايگى و نياز در آن راه نمى‌يابد- تنها معصومين (ع) دارا هستند و بس و ديگران اگر به عزّتى دست يافته‌اند در سايه عزّتمندى و عزّت بخشى آنان بوده است. در اينجا با اقرار به اينكه قلّه بلند عزّت معصومين (ع) فتح نشدنى است، عزّت آنان را در حدّ توان و مجال به تصوير مى‌كشيم، اميد آنكه چراغ راهمان گشته و طريقه عزّت را براى ما هموار سازد.
آنچه درباره عزت معصومين (ع) در اين درس ارائه مى‌شود، در چهار بخش تنظيم شده است.
الف- در برخورد با ستمگران‌ يكى از صحنه‌هاى زيباى نمايش عزّت و ارجمندى در زندگى پيامبر و