برگزيدگان معصوم خود همواره در كمك به محرومان و مستضعفان پيشگام بودند و سرلوحه اين حركت خدا پسندانه آنان نيز آيه شريف «فَاسْتَبِقُوا الْخَيْراتِ» «١» بود. براى آنان آشنا و غريبه و بزرگ و كوچك و دور و نزديك تفاوتى نداشت و معيار، زدودن چهره زشت حرمان از جامعه انسان بود كه اينك مناسب مى‌نمايد جلوه‌هايى از آن را ترسيم كنيم.
الف- كمكهاى مادى‌ محروميت مالى و فقر، بيش از ديگر محروميت‌ها خود مى‌نمايد و آشكار است و وجدان آدمى را آزار مى‌دهد. اسلام براى فقر زدايى و نهادينه كردن آن، راهكارهايى چون خمس، زكات، صدقه، كفاره، احسان و انفاق را به پيروان خويش توصيه كرده است تا محرومان اقتصادى سر و سامان بگيرند و در ضمن، احساسات و عواطف انسانى شكوفا گردد و پيوند انسان‌ها با يكديگر به استوارى رسد و كمك مالى به مستمندان را حق مسلّم آنان دانسته، مى‌فرمايد:
وَفِي أَمْوَالِهِمْ حَقٌّ لِلسَّائِلِ وَالْمَحْرُومِ. (ذاريات: ١٩)
و در اموال ايشان [پرهيزگاران‌] حقى براى سائل و محروم است.
فراوانى صدقات و اوقاف معصومين عليهم السلام، نشانه اهتمام آنان به اين امر خير است. امام سجاد (ع) مى‌فرمايد:
در زمان رسول خدا (ص) مستمندان و تنگدستان بى سر پناه در مسجد بيتوته مى‌كردند و پيامبر در كنار منبر، سفره‌اى مى‌گستراند، به ايشان غذا مى‌داد و خود نيز در كنارشان مى‌نشست و غذا مى‌خورد. «٢»