١. رفعت مقام اهل بيت (ع) گرچه به سبب شايستگى‌هاى گوناگون آنان و كمالات بى شمار آنها است، ولى پشتوانه آن، اذن و اراده الهى است و در اين صورت اولا هيچ گونه شائبه غير الهى و ناخالص و سستى و تزلزل به چنين مقامى راه ندارد و مقامى حقيقى و راستين است نه اعتبارى و قراردادى. ثانيا از چنان استحكام و دوامى برخوردار است كه آن را ابدى و جاودان ساخته است؛ همان گونه كه چنين امتيازى خاص هر چيزى است كه رنگ خدايى بگيرد:
مَا عِنْدَكُمْ يَنْفَدُ وَ مَا عِنْدَ اللَّهِ بَاقٍ. (نحل: ٩٦)
آنچه نزد شما است نابود مى‌شود؛ ولى آنچه نزد خدا است، جاودان است.
٢- ذكر و تسبيح راستين- آن گونه كه شايسته مقام ربوبى است- تنها در چنين خانه‌هايى ادا مى‌شود و آن هم با اذن خدا؛ زيرا اين ذكر و تسبيح از جايگاه رفيعى ادا مى‌شود كه با عنايت و اذن الهى به علو و خلوص رسيده و از منبعى نور گرفته كه شفاف و صاف است و كمترين رگه ناخالصى و تاريكى ندارد و تسبيح و توصيف آنان از خدا حقيقى است و ديگران نمى‌توانند چنين كارى را انجام دهند و هر گونه ذكر و تسبيحى كه به جاى آورند، در خور منزلت توحيدى او نيست. از اين رو خود فرمود:
سُبْحنَ اللَّهِ عَمَّا يَصِفُونَ* إِلَّا عِبَادَ اللَّهِ الُمخْلَصِينَ (صافات: ١٥٩- ١٦٠)
منزه است خدا از آنچه توصيف مى‌كنند، مگر بندگان مخلص خدا.
علامه طباطبايى در بيان اينكه چرا تنها بندگان مخلَص مى‌توانند خدا را توصيف كند، مى‌نويسد:
زيرا غير مخلَصين، خداوند را با مفاهيم محدود توصيف مى‌كنند و حال‌