شبيه همين جريان در مورد جنگ با روم شرقى به اجرا درآمد. «١» ج- با خليفه سوّم‌ بعد از كشته شدن خليفه دوم و تعيين و انتخاب عثمان در شوراى شش نفرى به وسيله عبدالرّحمان بن عوف، امام على (ع) هم سيره اخلاقى معصومين ٢١٥ منابع‌ چنان در محور وحدت و اسوه حسنه بودن تجلّى مى‌كند. و با علم به اينكه در اين شورا به عدالت، رأى داده نشده و تبانى شده، ولى باز هم براى بقاى اسلام و جلوگيرى از فروپاشى جامعه اسلامى به حفظ وحدت پرداخت و به هنگام بيعت مردم با عثمان فرمود:
لَقَدْ عَلِمْتُمْ أَنى أَحَقُّ بِها مِنْ غَيْرى‌، وَ وَاللَّهِ لَأُسَلِّمَنَّ ما سَلِمَتْ أُمُورُ الْمُسْلِمينَ، وَ لَمْ يَكُنْ فيها جَوْرٌ الَّا عَلَىَّ خاصَّةً «٢» خوب مى‌دانيد كه من از همه كس به خلافت شايسته‌ترم، به خدا سوگند تا هنگامى كه اوضاع مسلمانان رو به راه باشد و در هم نريزد و به غير از من به ديگرى ستم نشود، همچنان خاموش خواهم ماند.
در زمان خلافت عثمان، مردم از صفات برجسته و اخلاق كريمه امام على (ع) بهره مى‌جستند. مظلومان و ستمديدگان پيش وى شكايت مى‌بردند و خواستار حلّ مشكلاتشان مى‌شدند. شيفتگان حق و عدالت در ديدار با آن حضرت به سرچشمه اسلام ناب مى‌رسيدند.
امام (ع) نيز شكايتهاى مردم را به خليفه گوشزد مى‌كرد و او را وادار به اجراى عدالت نموده، راهنمايى لازم را در اداره امور حكومت ارائه مى‌فرمود. «٣»