استعاره زيباى بال و پر گستردن كه به معناى رأفت توأم با حس دلسوزى و مسئوليت است، گوياى جايگاه حساس رهبرى الهى است و رهبر بايستى صادقانه و خالصانه پيروان خويش را زير چتر حمايتى مادى و معنوى خود بگيرد، برايشان غمخوارى كند و آنچه از دستش بر مى‌آيد در راه رفاه و سعادت دنيوى و اخروى آنان بكوشد و از هيچ گونه فداكارى دريغ نورزد.
اهميت اين موضوع آن گاه روشن‌تر مى‌شود كه بدانيم افق فكرى معصومين (ع) همواره برتر از ديگران است و تماس فكرى با كسانى كه هم افق آنان نيستند، كار آسانى نيست؛ چنان كه امام صادق (ع) فرمود:
ما كَلَّمَ رَسوُلُ اللَّهِ العِبادَ بِكُنهِ عَقلِهِ قَطُّ. «١» پيامبر هرگز با مردم با نهايت خرد خويش سخن نگفت.
نظر امام خمينى (قدس سره) اين است كه چهارده معصوم مطهر- كه كتاب تكوينى الهى و قرآن ناطق ربانى هستند- با هفتاد حجاب از سيره اخلاقى معصومين ١٣٩ ٤. عفو و گذشت ص : ١٣٩ عالم غيب تنزل كرده‌اند تا كتاب تدوينى خدا- قرآن- را تشريح و تبيين كنند و آدميان را از خراب آباد دنيا رهايى بخشند و به وطن اصلى خويش بازگردانند. «٢» پس تواضع، لازمه رهبرى ايشان و كسانى است كه در مسند هدايت مردم قرار مى‌گيرند.
از سوى ديگر، تكبر- كه ضد تواضع است- يك رذيله اخلاقى است كه با كمالات انسانى منافات دارد و برازنده مقام عصمت نيست. افزون بر آن، معصومين (ع) با ايمان و عرفان عالى، همواره خود را در محضر خدا مى‌بينند