اين اظهار كوچكى و تواضع در برابر خدا ارتباط مستقيم با بينش توحيدى معصومين دارد و چون ايشان، بيش‌تر و بهتر از ديگران خدا را مى‌شناسند و از صفات جمال و جلال او آگاهى دارند، آن قدر عظمت الهى بر وجودشان پرتو افكنى مى‌كند كه خود را در برابر او اين گونه ناچيز مى‌بينند و بهتر بگويم ديگر در برابر خدا خودى نمى‌بينند و بسان قطره محو در درياى وجود الهى مى‌شوند و از خود بيخود مى‌گردند و اظهار تذلل مى‌كنند. اين حقيقت را اميرمؤمنان (ع) چنين بيان مى‌فرمايد:
عَظُمَ الخالِقُ فى انفُسِهِم فَصَغُرَ ما دُونَهُ فى اعيُنِهِم. «١» عظمت آفريننده ژرفاى جانشان را آكنده و جز او در ديدگاهشان ناچيز جلوه مى‌كند.
ب- فروتنى‌ پيامبر اسلام (ص) فرموده است:
طُوبى لِمَن تَواضَعَ للَّه تَعالى فِى غَيرِ مَنقَصَةٍ وَ اذَلَّ نَفسَهُ فى غَيرِ مَسكَنَةٍ. «٢» خوشا به حال كسى كه در عين كمال و توان براى خدا تواضع كند؛ و خويش را ذليل سازد بى‌آنكه خوار باشد.
چون معصومين (ع) مخلصان درگاه الهى اند و هر كارى را براى خدا انجام مى‌دهند، فروتنى آنان نيز براى خدا است. آنان ميان مردم و همراه آنان زندگى مى‌كنند و با رأفت و عطوفت وصف ناشدنى به ارشاد و هدايت آنان‌