به واسطه ولايت شما خدا حقايق دينمان را به ما آموخت و تباهى‌هاى دنياى ما را اصلاح كرد. به وسيله دوستى شما كلمه توحيد به حد كمال رسيد و نعمت بزرگ شد و پراكندگى و اختلاف به الفت گراييد ... به وسيله شما مردم به سوى بهشت رضوان رهسپار مى‌شوند.
وجود امامان، همچون خورشيد بر فكر و دل انسان‌ها مى‌تابد و به آنها نور و گرما مى‌بخشد و همان گونه كه همه موجودات زنده در پرتو نور خورشيد به زندگى خويش ادامه مى‌دهند، حيات معنوى آدميان در پرتو انوار معنوى اهل بيت (ع) تأمين مى‌شود و آيا خير و خدمتى بيش از اين مى‌توان تصور كرد؟
نقل كرده‌اند كه اسحاق بن يعقوب توسط محمد بن عثمان- سفيرحضرت مهدى (ع)- نامه‌اى به محضر امام مى‌فرستد و ضمن آن سئوال مى‌كند كه وجود امام غائب چه منافعى براى مردم دارد.
امام در پاسخ مرقوم مى‌فرمايد:
وَ امَّا وَجْهُ الانتِفاعِ بى فى غَيبَتى فَكَالانتِفاعِ بِالشَّمسِ اذا غَيَّبَها عَنِ الْابصارِ السَّحابِ وَ انى لَامانٌ لِاهْلِ الارْضِ كَما انَّ النُّجُومَ امانٌ لِاهلِ السَّماءِ. «١» اما سود من در زمان غيبت بسان سود خورشيد است زمانى كه پشت ابرهاپنهان مى‌شود. من، مايه امان اهل زمين هستم؛ چنانكه ستارگان مايه امان اهل آسمانند.
چنين منزلتى براى هيچ كس جز معصومين (ع) ثابت نيست؛ زيرا جز معصوم شايستگى چنين مقامى را ندارد.