هنگام خشم، عفو بهتر است يا انتقام؟ بايد گفت اسلام در بيشتر مواقع، انسان را به گذشت سفارش كرده از انتقام برحذر داشته است، هرچند قدرت تلافى و انتقام داشته باشد امامان معصوم عليهم‌السلام نيز اين‌گونه عمل مى كردند. امام صادق (ع) فرمود:
زنى از يهود براى رسول خدا گوسفند كباب شده‌اى را كه با سمّ مهلكى آميخته شده بود، هديه آورد تا آن حضرت را مسموم كند، ولى رسول خدا به وسيله وحى از آن توطئه، آگاه گرديد و ضمن احضار زن، علت اين كار را از او جويا شد، وى جواب داد: با خود انديشيدم كه اگر تو در واقع فرستاده خدا باشى اين سمّ به تو اثر نمى‌كند و اگر پادشاه هستى، مردم از شرّ تو ايمن مى‌شوند. رسول خدا (ص) آن زن را بخشيد، درحالى كه مى‌توانست اورا به خاطر اين اقدام بكشد. «١» على (ع) فرمود:
قِلَّةُ الْعَفْوِ، اقْبَحُ الْعُيُوبِ وَ التَّسْريعُ الَى الْانْتِقامِ اعْظَمُ الذُّنُوبِ «٢» كم گذشتى، زشت‌ترين عيب و شتابزدگى در انتقام، بزرگترين گناه است.
عفو از تمام اشخاص، نيكوست و از رهبران الهى و معصومين (ع) نيكوتر است. قرآن مى‌فرمايد:
خُذِ الْعَفْوَ وَ أْمُرْ بِالْعُرْفِ وَ اعْرِضْ عَنِ الْجاهِلينَ «٣» عفو را پيشه‌كن و به نيكى فرمان ده و از جاهلان رو گردان.
اميرمؤمنان على (ع) فرمود:
اذا قَدَرْتَ عَلى عَدُوِّكَ، فَاجْعَلِ الْعَفْوَ عَنْهُ شُكْراً لِلْقُدْرَةِ عَلَيْهِ «٤» زمانى كه بر دشمن چيره شدى، به شكرانه پيروزى از او درگذر.