يكى از مشكلات بزرگ جامعه اسلامى، مسأله مالى بود و حضرات ائمّه عليهم‌السلام در رفع آن پيشتاز بودند. حضرت صادق (ع) فرمود:
الْامامُ يَقْضى‌ عَنِ الْمُؤْمِنينَ الدُّيُونَ ما خَلا مُهُورَ النِّساءِ «١» امام بدهيهاى مؤمنان، بجز مهر زنان، را ادا مى‌كند.
رفع مشكلات فردى‌ علاوه بر رفع مشكلات اجتماعى، بر حل مشكلات فردى افراد نيز تأكيد داشتند و بسيار كم اتفاق مى‌افتاد كه نيازمندى، درِ خانه ايشان را بزند و مأيوس برگردد، بلكه مستقيم و غير مستقيم به رفع نياز ديگران اقدام مى‌نمودند، رسول اكرم (ص) نيز چنين بود كه اگر حاجتمندى به محضرش رو مى‌آورد. به همراهانش مى‌فرمود:
مهربانى كنيد تا پاداش يابيد. «٢» رفع مشكلات فردى نيز در دو بُعد، معنوى و مادى در سيره معصومين انجام مى‌گرفت كه هر دو بُعد را بطور اختصار بيان مى‌كنيم:
الف- معنوى‌ امام بايد كلّيه نيازهاى روحى جامعه اسلامى را پاسخگو باشد و اگر رهبرى چنين نباشد، در حاكميت ولايت او بايد ترديد كرد. پيامبر و امامان معصوم (ع) در دوران عمر خويش در چنين مرتبه والايى قرار داشتند و هرگز اتفاق نيفتاد كه كسى از آنها درخواست كمك فكرى كند و پاسخ «نه»