امام باقر (ع) نيز درباره مصافحه مى‌فرمايد:
چون دو مؤمن با يكديگر ملاقات مى‌كنند و دست يكديگر را مى‌فشارند، خداوند بدانان توجه كند و گناهانشان بسان برگ درخت فرو ريزد. «١» همه معصومان در همه عمر خود و در هر برخورد و ملاقاتى اين سنّت نيك اسلامى را به جاى آورده و هرگز آن را فراموش نكرده‌اند.
٢- استقبال و بدرقه ميهمان: دعوت از مؤمن و پذيرش دعوت او نيز از آداب اجتماعى اسلام است و رهبران اسلام در انجام اين رسم خداپسندانه نيز پيشگام بوده‌اند و ديگران را نيز بدان فرا خوانده‌اند؛ چنان كه آداب خوب ميهماندارى را نيز در عمل و سيره خود به ديگران آموخته‌اند.
رسول خدا (ص) تنها زيرانداز موجود در منزل را زير پاى ميهمان پهن مى‌كرد. «٢» و هرگاه ميهمانى به خانه ايشان مى‌آمد، با او سر سفره مى‌نشست و تا ميهمان مشغول غذا خوردن بود، پيامبر دست از غذا نمى‌كشيد. «٣» نقل كرده‌اند كه پدر و پسرى ميهمان امير مؤمنان (ع) شدند، پس از صرف غذا، قنبر ظرف آبى آورد و امام با دست خويش بر دستهاى مرد آب ريخت و او دستش را شست. سپس محمد حنفيه بر دستان پسر آب ريخت و او دستهايش را شست. امام فرمود: اگر اين پسر به تنهايى ميهمان ما بود، من خود بر دستش آب مى‌ريختم؛ ولى نظر خدا اين است كه احترام به پدر و پسر متفاوت باشد. «٤»