وَاللَّهِ ما قَلَعْتُ بابَ خَيْبَرَ وَ دَكْدَكْتُ حِصْنَ يَهُودَ بِقُوَّةٍ جِسْمانِيَّةٍ بَلْ بِقُوَّةٍ الهِيَّةٍ «١» به خدا سوگند، من با نيروى جسمى خويش درِ خيبر را نكندم و دژ يهود را ويران نساختم بلكه با قدرت خدايى چنين كردم! امام زين العابدين (ع) فرمود: وقتى لشكر عمر بن سعد به سوى سپاه سيدالشهدا (ع) هجوم آورد، آن حضرت دست به سوى آسمان بلند كرد و فرمود:
اللَّهُمَّ انْتَ ثِقَتى فى كُلِّ كَرْبٍ وَ رَجائى فى كُلِّ شِدَّةٍ وَ انْتَ لى فى كُلِّ امْرِ نَزَلَ بى ثِقَةٌ وَ عُدَّةٌ ... «٢» پروردگارا تو در هر گرفتارى مورد اطمينان منى و در هر سختى، امير منى. تو در هر حادثه‌اى كه برايم رخ دهد، مايه اميدوارى و اطمينان من هستى.
منصور دوانيقى نامه‌اى هم سيره اخلاقى معصومين ٧١ تسليم و رضا در برابر خدا، پيامبر و امام ص : ٧٠ راه ابراهيم بن جبله- براى احضار امام صادق (ع) از مدينه به بغداد- به حضور آن حضرت فرستاد. وقتى امام از مضمون نامه اطلاع يافت، همين دعا را خواند. «٣» * نكته ظريف: قرآن مجيد در سوره غافر (آيات ٣٨- ٤٥) داستان جهاد و مبارزه «مؤمن آل فرعون» يا حزبيل پيامبر را بيان مى‌كند كه با توكل بر خدا از آيين مقدس حضرت موسى (ع)- در برابر كارشكنيها و سنگ‌اندازيهاى فرعون- دفاع كرد و به شكل ماهرانه‌اى مردم را به گرايش به آن، دعوت نمود. سپس فرجام كار او را چنين ترسيم مى‌كند: