اى نوف! مهربانى كن تا مهربانى ببينى.
درخت دوستى بنشان كه كام دل به بار آرد نهال دشمنى بركن كه رنج بى شمار آرد.
(حافظ)
ابعاد مهرورزى بزرگان معصوم (ع)
قرآن مجيد درباره مهربانى و دلسوزى رسول خدا (ص) مى‌فرمايد:
لَقَدْ جَاءَكُمْ رَسُولٌ مِنْ أَنْفُسِكُمْ عَزِيزٌ عَلَيْهِ مَاعَنِتُّمْ حَرِيصٌ عَلَيْكُم بِالْمُؤْمِنِينَ رَؤُوفٌ رَحِيمٌ (توبه: ١٢٨)
به يقين، رسولى از خود شما به سويتان آمد كه رنجهاى شما بر او سخت است و بر هدايت شما اصرار دارد و به مؤمنان رئوف و مهربان است.
از آن رو كه معصوم در همه كمالات انسانى در نطقه اوج است، رأفت و رحمت او نيز افزون بر اينكه از همه مردم افزونتر است، حالت مصلحتى و سطحى و معامله‌گرايانه ندارد. عشق و محبت او، راستين و ژرف و مخلصانه است. افزون بر اين، امام، از گذر ارتباط عميق و قلبى و عاطفى با امّت خويش، مى‌كوشد آنان را به تكامل راه نمايد و به بهترين شكل تربيت كند و به سعادت راستين برساند. بدين‌سان، ابراز محبت و علاقه رهبران الهى، تشريفاتى و بى ثمر و خنثى نيست؛ بلكه مسؤوليت زا، تحرك آفرين و هدفمند و جهت دار و ژرف و راستين است و همراه خردورزى و تدبير و سياست است و رهبر الهى را وا مى‌دارد كه با عقل و عاطفه و تمام وجود خود، امتش را به سوى كمال و سعادت رهنمون شود و هر سختى و مشكلى را در اين راه برتابد و عاقلانه، پدرانه و دلسوزانه آنچه را به صلاح امّت‌