اينكه كسانى را دارم كه اين كارهاى مشكل را بر عهده بگيرند تا خداى متعال مرا در حال كسب روزى حلال ببيند. «١» همچنين در پى گسترش فرهنگ كار و تلاش و مبارزه با بيكارى بودند.
همان امام فرمود:
انى احِبُّ انْ يَتَاذَّى الرَّجُلُ بِحَرِّ الشِّمسِ فى طَلَبِ المَعيشَةِ. «٢» دوست دارم كه مرد براى كسب معيشت، در گرماى آفتاب، رنج كشد.
كارهاى عام المنفعه‌ اگر جامعه اسلامى- همان گونه كه خدا دستور داده است- با رهبرى معصومين اداره شود، نيازمنديهاى آنان عادلانه و محترمانه برآورده مى‌گردد و همه مردم در رفاه و آسايش قرار مى‌گيرند و فساد و تبعيض و فقر از ميان مى‌رود؛ ولى چنين مدينه فاضله‌اى جز در دهه پايانى عمر رسول گرامى اسلام (ص) لباس واقعيت نپوشيد و در دوران پنج سال و چند ماهه حكومت امام على (ع) و امام حسن (ع) نيز چندان فتنه و آشوب رخ داد كه فرصت طراحى و سازندگى و برنامه ريزى را از آن دو امام همام سلب كرد. با اين وصف، هيچ يك از معصومين (ع) با توده مردم، قهر و بى مهرى نكردند و مسير انزوا در پيش نگرفتند؛ بلكه همان گونه كه جزو سرشت آنان بود، همواره خيرخواه و دلسوز و غمخوار مردم و مشاوران صادق حاكمان بودند و آنچه از دستشان بر مى‌آمد براى جامعه اسلامى انجام مى‌دادند و در كارهاى عام المنفعه نيز پيشتاز و سرآمد بودند؛ از جمله: