سيره اخلاقى معصومين - الهامى نيا، على اصغر - الصفحة ١٤٨
سرچمشه آن پروردگار عالم است. حضرت صادق (ع) مىفرمايد:
انَّ اللَّهَ غَيُورٌ يُحِبُّ كُلَّ غَيُورٍ وَ مِنْ غِيْرَتِهِ حَرَّمَ الْفَواحِشَ ظاهِرَها وَ باطِنَها. «١».
خداوند غيور است و غيرتمندان را دوست دارد و از روى غيرتمندى، كارهاى زشت پيدا و نهان را منع كرده است.
گفتنى است كه واژه «غيرت» در روايات اهل بيت عليهم السلام درباره «ناموس» به كار رفته است؛ امّا براى مراقبت و حفاظت از دين و ارزشها بيشتر، واژههاى «حميت» و «اباء» كاربرد دارد؛ چنان كه ابن ابى الحديد درباره حضرت سيدالشهداء (ع) مىنويسد:
سَيِدُّ اهْلِ الْاباءِ الَّذى عَلَّمَ النَّاسَ الْحَمِيَّةَ وَ الْمَوْتَ تَحْتَ ظِلالِ السُّيُوفِ اخْتياراً لَهُ عَلَى الدَّنِيَّةِ ابُو عَبْدِاللَّهِ الْحُسَيْنُ بنُ عَلىِّ بنِ ابى طالِبٍ. «٢» آن سرور غيرتمندان كه مردمان را حمّيت آموخت و نشان داد كه مىبايد به جاى پستى و خوارى، مرگ با شمشير را برگزيد، ابا عبداللَّه حسين بن على بن ابى طالب بود.
غيرت معصومين پيشوايان معصوم چنان به آسمانى و قدسى بودن دين اسلام ايمان داشتهاند كه همه هستى خويش را فداى آن كردهاند و چون دين به خطر مىافتاده است، پاكبازانه به دفاع بر مىخاستهاند. مرورى بر نمونههاى تاريخى براى بيان مقصود ما كار گشا خواهد بود: